C 53 .) 



^dat bljzonderlijk acht gegeven worde op hetgficn men bij TEYLER'S 

 ,,groote electrifcermachine te Haarlem gezien heeft, dat namelijk de 

 electrifche ftraal, tot zekeren graad van fterkte gebragt, door zijne 

 ,,ramificatien (takswijzs verdeeling) de duidelijkfte blijken fchijnt te 

 ,,toouen van over zijne geheele lengte eene enkele rigting te hebben, 

 ,,hetzij de conductor pofitif of negatif vvorde geelectrifeerd , (zie M. VAN 

 MARUM, proefnemingen met TEYLER'S groote electrifeermachine in het 

 \verk gefteld, Haarlem 1785,) en dat men naga, of hierin een vol 

 ,,ledig bewijs gelegen is, dat de electrifche lichtverfchijnfelen door den 

 overgang van eene enkele vloeiftof veroorzaakt worden , dan of deze 

 rigting van den ftraal ook duidelyk kan verklaard worden, volgens de 

 ,,theorie, dat de electrifche verfchijnfelen niet door eene enkele vloei- 

 ,,ftof worden veroorzaakt, maar door de zamenkotnst van twee electri- 

 ,,fche vloeiftoffin van verfchillenden aard, in tegenovergeftelde rigting 

 ,,werkende. En, indien er gcene voldingende proeven zljn, die de 

 eerstgemelde flelling van twee vloeiftoffen regtftreeks bevvijzen, zoo 

 wordt gevraagd , waarom dan de befluiten , afgeleid uit formulen , op 

 de onderflelling van twee vloeiftoffen gegrond , met dc proeven fchij- 

 nen overeen te ftemmen , en waarin dus de dwaling gelegen is ?" 



De Klasfe de beide verhandelingen met de vereischte naauvvkeurigheid 

 nagegaan hebbende, bleek het: 



dat de fchrijver, wiens verhandeling het motto draagt /. E. Experien- 

 tia^ het oogmerk van de Klasfe, bij het opgeven dezer vraag, mis- 

 kend heeft, door aan te nemen, dat zij eene verdediging van het ftelfel 

 van FRANKLIN vervvachtedc ; 



dat hij gepoogd heeft zijne ftellingcn te ftaven door proeven, die, 

 door anderen herhaald zijnde, geene gelijke uitkomften hebben opgele- 



verd; 



G 3 dat 



