< 59 ) 



abfolvirur, et non nifi fuas expenfas fert (i). 

 Abfolucus autera iusiurandum praeflare debebac 

 fore, uc numqnam vindictarn fumac, de eo 

 quo auctore quaestio de fe erac habira. De 

 quaescione fcinel tantum repetita mentionem fa- 

 cere videtur conftitudo; fed moribus induccura 

 est, ut ter adhiberi posfir; tertia autem vice 

 revocata confesfione, extraordinaria decemeba- 

 tur poena. Univerfe autem non minore crudeli- 

 tare, quatn fub crudelisfimis Romanorum Im- 

 peratoribus quaestionem babitam , qui fub Ca- 

 rolo V. vixic, affirmac Damhouder (2). 



Quam vero Conft. Carolinae adiecram fuisfe 

 diximus, clanfula Salvaforia hanc vim habe- 

 bac, ur ilngularum Germaniae rcgionum ordi- 

 nibus facultas esfec, turn ontiquas confuetudi- 

 nes , fi quas vellenc, rednendi, cum novas eti- 

 am ferendi leges , quae in fingulis provinciis 

 valerenc. Hinc esr, quod in Saxonia, regio- 

 nibusque, quae Saxonum iuribus ucerentur, ed- 

 am pose hanc Jatam confticudonem , antiqui 

 mores maxima pane incacci manferinc, quin et 

 Principum decretis fine comprobad (3). Hinc 



quod 



(1) C. C. C. Art. 61 et 57. 



(2) Pract. Crim. cap. 37. N Q . 18. ^ 



(3) He nke, Gcfcluchle des Deutfch. Print. 

 RcchtSi Vol. II. period. 4. pag. 231 fqq. 



