dldem, qua* in Germania, ratione, erat medi- 

 um veritatis confesfionem exigendi ab iis, qui 

 criminis erant accufad. Ncque de nomine, cu- 

 ius bona erat existimatio, quaestionem habere 

 licebac^ nifi fads gravia esfent indicia, cuiusmo- 

 di non habebatur unius hominis tesdmonium ("i). 

 Anno deinde 1670, accuradus definitum est, uc 

 in duabus caufis iudici ea uci liceret. Nempe 



1. Si quis, gravibus oneratus indiciis, ad 

 >confesfionem tamen duci non posfec ; 



2. Si quis damnatus in fuspicione verfecur^ 

 focios habuisfe in crimine perpecrando. 



In hac caufa adhibitam quaescionera Galli di* 

 cunt question prdalable , in ilia vero question pr6- 

 paratoire. Quod fi quaesdoni praeparacoriae refti- 

 dsfet reus, aliquando tamen ex criminis proba- 

 tionibus condemnari pocerac ad quanivis poe- 

 nam , fola capital! excepta (2). Ad hanc enim 

 novae requirebanrur probaciones. Post quaes- 

 tionem autem reus fladm de confesfls auc nega- 

 tis interrogabatur, neque umquam altera vice 

 quaesdonibus poterac fubiici. Nulla dignitas , 

 quantum vis an)pla a quaestione praeftabac im- 



niu- 



1 (i) D n ret. Alliance des lolx Rom. ayec le droit 

 Francais Tit. i. 2. vocc Itwifion. 

 ' (2) Dicimt hoc Galli: afpitqucr la question avec 

 la rcferve dc prettves. 



