C 120 > 



tfi poenis extraordinariis, quod earum modus, 

 non e gravitate delicti, verum maxime e pon- 

 dere probationum, fit definiendus. Cum itaque 

 Jevior fit poena, quam delictum posculare vi- 

 deatur, non potesc non apud plebem maximo- 

 pere imminui graviorum criminum terror, quae 

 tainen, cum poenam decretam videt, non potesc 

 non pro commisfis habere. Quod argumentum 

 turn maxime vim habet, ubi publice habentur 

 iudicia, et, omnibus regulis infuper habitis, 

 iudicis confcientiae discrimen culpae ec inno- 

 ^entiae permisfum fit. Sic enim , cum eadem 

 prorfus ratione, quaiudex, etiam omnes audi- 

 tores videanc, non pro certo de culpa aut inno- 

 centia iudicari posfe et poenam tamen discerni, 

 quisvis turn innocentis plorare debec calamita- 

 tern, qui ex fola fufpicione damnatur, turn 

 fontis nimis felicem praedicare forcem , qui 

 muko mitius punitur, quam crimen fuum pos- 

 tulabac. 



Quae quum ita fine, quo cafu iudici non 

 plena fides fie facta, reus, formula: non liquet^ 

 ilmplicicer est abfolvendus, aeque atque illud 

 opud Romanes obtinebat (i). Quod fi nova 

 deinceps fuperveniant indicia , aliaeve probatio^ 



nes, 



(i) Vid. L. 5. jf* de Poems. L 16. Cod. eod. 



