C 99 ) V 



ftbesfe ipfius accufationis veritatem. Neqne fie 

 ramen non magna caucela iudicanti opus esc. 

 Saepe enim, qui iudicem metuit retis ad om 

 nia, quae ipfi proponimtur, ita refpondet, uc 

 maxima gratum fore iudici putat; vel tot col* 

 lecca videc prima fpecie gravia indicia, -uc crU 

 men non infitias eat, ne infuper mendacis no- 

 mine defignecur. Mine , ut alicuius ponderis fie 

 confesfio, requiritur ante omnia, ut reus con- 

 fiteatur de facto, quod iudex re vera esfe com- 

 itiisfum probe fciat. Boni nempe iudicis esc 

 etiam eum fervare, qui ipfe velit perire. Non 

 tantum igitur de culpa, verum etiam de inno- 

 centia reorura debet inquirere (i); et fallor, fi 

 non ita raro nccidar, ut quis fcelus aliquodcon- 

 fiteatur, quin et ultro deferat, quod neque ipfe 

 neque alius quisquarn commifit, cuius rei ip- 

 fum adeo Corpus Juris in /. i. 27. jfl de quaest. 

 exemplum exhibet. Exflent igitnr , ut cum 

 Cicerone (a) dicamus, exftent oportet ex~ 

 prcsfa fcekris vestigia , ubi , qua rations , per 

 quos, quo tempore makficium fit admlsfum^ 

 quae nifi mult a et manifest a funt , profecto res 

 fittest a crcdi iicn potest. Quoad igitur fieri po- 



tesc 



} Ci-cero, pro Roscio Amcr. cap. 

 G a 



