C ii 



hommum fententfam probatum fir, reum illud, 

 te quo arguicur, crimen re vera commifisfe. 

 Existic, auteni haec probatio fi ica de deliceo* 

 dusque auctore conftat, tit iudices aut eorunv 

 maior pars id certum h.tbeant, de eo amplius 

 rion dubicent, quoniam iestibus , tabulis* aliis-* 

 <Jue indiciis'indabitads, ad termlnos noa loqui 

 redactus, quoniam convictus esc reus. Quae 

 yet'o argutnenta* ad quern modum probandae 

 citique rei fufficlant , H a dr i a n o ( auccore , 

 tiullo certo modo fatis definlrl potest. Sic tit 

 fiotifcmperi it a Jhcpc fine public is mommentis* 

 cui usque rei yeritas deprehendltur. All?.* mi- 

 merus tesilum > alias di guilds et auctoritus ,, ali- 

 as veluti confentlens fama confirmat rei , de qua 

 tytaeritur, fidem. Unum igitur hoc ftatitendum , 

 iudicem ex fententia animi fid aestimare opor- 

 tere, quid aut credat, aut par um probatum 

 eplvetur. Quae quum ita fint, non posfumus 

 non eorum laudare rarionem , qui ins dicencibus 

 nullas regclas praefcribendas putenc,' ex quibus 

 Crimen aliquod pro probaro habere debeant, 

 fed cotam hanc rem iudicum confcientiae com- 

 nii crane, qui ex collacione ct comparattone om- 

 nium earurn rerura ,- quae turn ad culpam; turn 

 etiam ad innocenciam reorum probandam, fine- 



pro- 

 (i) L. 3. 2./. dcTestibus. 



