prehendunt , ob pudorem fuam occultantes im 

 potentiam, et turpem esfe dicunc intemperate 

 tiam j melioris naturae homines in fervitutem re 

 digentes, et ipfi cupiditates fuas explere cum) 

 nequeant , temperantiam atque iuftitiam et fuaiu 

 ignaviam laudant; verum li illis ab initio conci- 

 gisfec, uc aut regum fuisfent filii , aut fi nature 

 ipfi idonei esfent ad regnum quoddam, aut ty 

 rannidem , auc potentiam quandara fibi praeben- 

 dani , quid revera turpius peiusque illis esfcc 

 hominibus, quam temperamia? Quibus cum li- 

 cerec bonis frui, nemine impediente^ ipfi fibi 

 dominam adducerent multitudinis legem et fer 

 monem et vituperationem? Quomodo enim iufti* 

 tiae atque temperantiae honestate non miferi 

 facti esfent, nihil amplius amicis fuis trihuentes 

 quam inimicis, et haec, jmperantes in fua civi* 

 tate? Sed revera, o Socrates, quam tu fequj 

 affirmas iuftitiam, ita fefp habet; mollities t 

 luxuria et libertas, fi modo auxilium habeant, 

 est virtus atque felicitas ; haec vero reliqua or- 

 namenta, praeter naturam conftitqta, hominuru 

 funt nugae neque ullo praetio digna fi). 



Cum itaque talem de vita beata fententiam, 

 ferrent Sophistae, ut, qui vel maxime cupidita* 



(i) Plat. Gorg. 491 



