R A T I 0. 45 



spectat disciplina, imraemor sit; alterum, ut, quae varias inter theologiae 

 partes intercedit, probe perspectam habeat necessitudinem. 



Haec mecum reputans , AA. , quum mihi , Regis Augustissinri decreto 

 ad extraordinariam theologiae professionem vocato, coram vobis dicendum 

 esset, in argumento quod tractarem eligendo non diu haesitavi. Abstru- 

 sani enim et recouditam disputandi materiem enucleare, si vel meum 

 fuisset, a consilio, quod mihi nunc spectandum erat, alienum esse existi- 

 mabam. Nee vereor, ne in vestram incurram reprehensionem , si, missa 

 omni doctrinae ostentatione , et studii hucusque theologiae impensi, et viae, 

 quam posthac ingressurus sum, rationern reddam. Dicam ergo de accu- 

 rato antiquitatis Hebraicae studio, theologo Christiana ma- 

 gnopere commendando. 



Qua in re ita versabor, ut primum quale sit istud studium breviter ex- 

 ponam , dein quid inde in universam theologiam commodi redundet , de- 

 monstrandi faciam periculum. Vos autem, ut, ea qua estis aequitate, in 

 audiendo benigni, in iudicando mites sitis, etiam atque etiam rogo. 



I. Antiquitatis vocabulum earn vulgo designat disciplinam, quae unice 

 in popuh' alicuius institutis describendis versatur, quaeque igitur ab historia 

 probe est distinguenda. Quern loquendi usum propterea deserere non du- 

 bitavi, quoniam nullum aliud mihi suppetebat vocabulum, quo ea omnia 

 comprehenderentur , quae populi conditionem , alio tempore aliam , quum 

 externam turn internain, spectarent. Antiquitatis ergo Hebraicae studium, 

 quale equidem volo, populi Israelitici, a quo inde tempore exstitit, usque 

 ad alteram Hierosolymorum eversionem, complectitur historiam, instituta 

 sacra, politica, civilia, indolem quum universam turn praesertim religio- 

 sam , mores , vitam domesticam. Quae omnia e genuinis petenda esse fon- 

 tibus, sponte patet: quapropter primo loco in censum venit linguae He- 

 braicae studium, quod ad Veteris Testamenti libros intelligendos et inter- 

 pretandos viam nobis munit. Unum idemque esse illud, sive a philologo 

 agatur, sive a theologo, res ipsa loquitur: adhibita cauta dialectorum affi- 

 nium comparatione , utrique in interpretando sequendae sunt grammaticae 

 leges; illi aeque atque huic cavendum est ab eorum temeritate, qui talem 

 sibi fingant linguam, qualis numquam in hominum ore vivere potuerit; 



