50 A. K U E N E N 



ergo in eorum oratione distingui potest quasi elementum: alterum Grae- 

 cum, illud nempe quod rijs xotvfjs nomine designari solet, Hebraeo-Ara- 

 inaiciun alterum. Quod iam ab antiquioribus observatum est, qui igitur 

 in N. Testamenti interprete aequalem utriusque linguae cognitionem summo 

 iure requirerent. At iam audire inihi videor obloquentium voces, omnern 

 interpretationem ita pessumdari existimantium : ita scilicet de N. Testa- 

 mento statuentes, interpretes antiquiores eo pervenisse stultitiae, ut nullam 

 in interpretando adhiberent dxgtfieiav et ad Hebraeorum consuetudinem 

 provocantes, uni v. c. particulae reliquarum omnium tribuerent significa- 

 tiones. Sed nolite exstimare, AA. , eorum a me renovari errorem. Scilicet 

 nihil certius est, quam sequendum esse ubique loquendi usum, quum 

 omnibus communem , turn , si discerni possit , singulorum proprium. Sed 

 fieri aliter vix potuit, quin multa in eum irreperent vocabula et dicendi 

 formulae, quorum notio alia est prorsus ac in pura Graecitate, multa 

 etiam nova plane et inaudita, sive ab ipsis scriptoribus primum efficta, 

 sive e popularium ore desumta fuerint. Iam haec quomodo quis et dis- 

 cernet et interpretabitur , nisi Hebraicam linguam aeque ac Graecain calleat? 

 Neque periculum est, si Hebraismos in N. Testamento agnoscimus quam 

 plurimos , ne grammaticae dxQifttia propterea sit valedicendum. Accuratum 

 enim Hebraicae linguae studium nos docuit, in ea non magis quam in 

 quavis alia incertum et vacillantem esse loquendi usum: particularum ergo 

 enallagen , omnemque, ut verbo dicam, confusionem illius quoque indolem 

 respuere. Quod si tenet interpres, nullus metus est, ne Charybdin vitare 

 cupiens in Scyllam incidat: liabebit enim cerium, quern ubique sequatur, 

 loquendi usum, cuius ut ita dicam elementum utrumque aeque cognitum 

 habet. 



Sunt qui omnem alicuius libri explicationem grammatica interpretatione 

 contineri exstiment; cui adiungendam esse historicam, longe plurimi post 

 Semlerum theologi statuunt. Specie vero magis quam re ab illis hi dis- 

 cedunt ; inter omnes enim constat , in nuda verborum explicatione non esse 

 subsistendum , hanc autem ad res, quae verbis exprimantur, perspiciendas 

 viam nobis munire. Qui eo tendit N. Testamenti interpres, omnia, quae 

 in eo respiciuntur seu facta historica sive instituta, apte illustrabit et per- 

 petuo auctoris et lectorum auditorumve personae et temporis rationem ha- 



