R A T I 0. 61 



bimus sententiam, qui lesu discipulos nos esse gloriamur. Res enim ita 

 sese habet: qui lesum Dei filium et hominum servatorem agnoverit et 

 fide eum fuerit amplexus, sua sponte in V. etiam Foedere divinarn reve- 

 lationem suspiciet. Istiusmodi autem persuasio, ubi primum oritur, non 

 satis definita est, neque eius naturae, ut aliis quoque commendari possit: 

 accedat opportet accuratum et criticum ipsorum fontium studium, quod 

 persuasioneui istam et fiuibus suis circumscribat, et certis firmet argu- 

 mentis. Non ignoro, A A. , exstitisse, qui critico examine, quod conimen- 

 davi, adducti fuerint, ut talem de libris istis conciperent opinionem, qualis 

 cum divina eorum origine, quocunque tandem modo haec definiatur, nullo 

 pacto in concordiam redigi posse videretur : neque propterea miramur dog- 

 maticos fiiisse , qui , ne periculum hinc ipsam religionem Christianam 

 invaderet, metuentes V. Testamentum a Novo divellere plane conati sunt. 

 Neque ipse credo Bohlenii, Vatkii aliorumque de iis iudicium cum 

 lesu et Apostolorum sententia componi posse : verum , ne menaorem illo- 

 rum deliramenta iam a criticis melioris notae ad unum omnibus fuisse 

 reiecta, abusus rei usum non tollit. Praeterea experientia docuit, eos qui 

 talem de V. Testarnenti libris protulerunt sententiam, infesto in ipsam 

 religionem Christianam iam antea ductos fuisse animo : per critices enim 

 usum nemo aut Christianus factus est, aut esse desiit, neque periculum 

 est, ne in librorum authentiam et auotorum d^iojiisTiav inquirentes, tidei 

 nostrae damnum patiamur. Quae quuni ita sint, a theologo postulamus 

 dogmatico, ut nulla de revelationis aut inspirationis modo praeiudicata 

 opinione abreptus, ipsum V. Testamentum perpetuo manibus terat: haec 

 enim unica via est, qua et de divina eius origine vindicanda et de aucto- 

 ritate ei inter Christianos tribuenda certo constet. 



Idem autem stadium illis commendandum est, qui in contrariam plane 

 ruentes partem, ornne quod inter Veteris et Novi Foederis libros obs^rvatur 

 discrimen tollere videntur. Illi ex ipsorum Hebraeorum, prophetarum 

 praesertim , testimonio discant , quid in Veteri Foedere aere perennius 

 habendum sit, quid post Christi adventum ipso facto fuerit abrogatum; 

 ab illis doceantur, iure a religione una semper et eadem eius formam di- 

 stingui alio tempore aliam. Itaque desinant earn religionis formam tam- 

 quam omnibus numeris absolutam commendare, quae aliam ipsa eamque 



