R A T I 0. 63 



I 



Veteris Testament! repetitam lectionem illi , qui coram populo Christiano 

 verba faciet, uno ore commendarunt , quotquot Oratoris Sacri institutionem 

 scripserunt. Eamdem illis quoque utilissimam fore, qui pastoris q. d. 

 munus in Ecclesia obeunt, omnes agnoscunt, qui frequentem inter nostrates 

 librorum V. Foederis usum et commodum inde repetendum perspexerunt, 

 Eo autem consilio manibus terenda est versio eorum librorum vernacular 

 quod quamvis utile et ideo omnibus commendandum , ab eo quod proposui 

 antiquitatis Hebraicae studio, aliquantum distat. Non diffiteor, AA., fieri 

 omnino posse, ut nonnulla, quae homines Christiani a pueris inde fuere 

 edocti , quaeque illis cara facta sunt , per studium nostrum , si cum vulgo 

 communicatur , sua sponte corruant. Illis quidem, qui hoc tamquam ma- 

 lorum extremum lugere et liberaliori theologiae praecipue vitio vertere so- 

 lent , uno verbo respondere possim : nihil in Ecclesia Christiana pluris esse 

 faciendum quam veritatem, cui et consuetudo et antiquitas et hominum 

 temporumque successio et concilia et decreta omnia cedant necesse est. 

 Addere possim, mini saltern non probari eorum temeritatem, qui quidquid 

 sibi videantur invenisse novi, quantocius cum plebe communicent: hoc 

 enim a prudentia , quae virum doctum deceat , alienissimura , et periculi 

 praeterea plenum esse; verum in eo subsistendum esse non existimo. Stu- 

 dium quippe, de quo unice hoc praedicari posset, illud, prudenter sci- 

 licet excultum , non nocere , mihi saltern parum commendationis habere 

 videretur. Nostrum autem illi etiam, qui doctoris popularis provinciam 

 suscipiet, prorsus necessarium esse, ideoque theologo practice maxime com- 

 mendandum, propter haec praecipue argumenta statuo. 



Revelationis et theopneustiae notiones non a priori, ut aiunt, constituen- 

 das sed ex accurate et critico ipsorum fontium studio eruendas esse, iaru 

 antea vidimus. Quod ne quis uni dogmatico usui esse arbitretur: qui 

 enim S. Scripturam, Veteris quoque Foederis, de qua hie nobis* sermo 

 est, vitae normam sequuntur Christiani, e falsis quas hisce de rebus con- 

 ceperint opiniones, quodvis facile detrimentum capient. Solent enim hi, 

 dum hominem praetermittunt , in revelatione unius Dei respicere partes : 

 unde fit, ut, etiamsi recte statuant, non omne rerum genus sed veram 

 unice religionem revelari, progressionem revelationis ad maiorem sensim 

 perfectionem , quae rei divinae parum congruere videatur, prorsus non 



