R A T I 0. 69 



Singulorum autem Vestrum erga me merita non commemorabo : verum 

 ut Te praetermittam , Cl. luynboll ! non sinit pietas. Talem enim Te 

 expertus sum et praeceptorem et amicum , ut , si quid in novo quod auspi- 

 cor munere mihi minus optatum sit, hoc sit, quod vinculum, quo hucus- 

 que fuimus iuncti, brevi nunc disruptum iri videatur. Sed oiinime vereor, 

 ne disrumpatur propterea amicitia quae nos iungit; quin potius earn in 

 posterum magis etiam, si fieri potest, firmatum iri et spero et confido. 



Ad Vos me converto, Viri Clarissimi! in quos theologiam docendi 

 provincia delata est. Quaenam autem cogitatio animum meum prius subi- 

 ret , quam praeclarae Vestrae institutionis , quam in maximis vitae meae 

 commodis numerabo semper? Sed hanc meam nequeo praedicare felicita- 

 tem, quin simul redeam in memoriam Cl. van Oordt, qui Christianae 

 Ecclesiae et theologicae disciplinae, qui Vobis quoque haud ita diu ante 

 acerbissima morte ereptus est, cuius vero obitu equidem praeceptorem et 

 amicum non uno nomine celebrandum amisi. Illius quidem memoria nee 

 Vestro animo umquam excidet, neque ego pie hanc colere desinam. Quo 

 gravius vero detrimentum ex eius morte accepimus omnes, eo magis lae- 

 tamur, tarn cari capitis desiderium adventu Cl. Niermeyer brevi suble- 

 vatum iri. Hunc potissimum ei successorem esse designatum , omnes gau- 

 dent, quibus vera doctrina curae est: neque exigua mihi laetandi caussa 

 est, quod tali collega uti mihi concedetur. Quod autem de eo certissima 

 coniectura auguror, hoc de Vobis Cl. Kist et Scholten! affirmare nullus 

 dubito: praeteritorum enim beneficiorum recordatio hodiernam coniunctionem 

 firmiorem simul et iucundiorern efficit. Etsi enim numquam illucescet 

 dies, quum me eorum quae Vobis debeo irnmemorem videatis, propterea 

 me non opprimit cogitatio, quod qui haud ita pridem discipulus Vester 

 fuerim , idem nunc Vobis collega adiungor : novi enim , nil Vobis invitis 

 factum esse, quare magno potius gaudio afficior, quoties praeteriti' tem- 

 poris repeto memoriam. Si enim eadem deinceps incedam via , quam 

 Vos ipsi mihi ostendistis; si veritatis unice studio ductus, hanc ex ipsis 

 fontibus eruere et strenue vindicare enitar; si libertatem, quae in Christo 

 est, tueri quemadmodum Vobis sic mihi, Vestris instanti- vestigiis, ante 

 omnia propositum erit: eodem ergo tendent conamina nostra et optimam 

 de eorum successu spem fovere licet. At sentio, haud pauca mihi etiam- 



