70 A. K U E N E N 



num deesse: quare hoc nrihi expeto, ut in posterum quoque rue sustentetis 

 doctrina et consiliis Vestris, neque aliter de me existimetis collega, ac 

 quondam de discipulo. Quidquid autem mihi desit , disciplinae , quae 

 nobis mandata est , amorem, autVestri, ViriConiunctissimi! stadium 

 desiderabitis numquam. 



At nequeo a Vestro ordine me avertere , nisi Tibi quoque animum ex- 

 plicuero, Venerande Senex, Clarissime van Hengel! Hunc diem Tibi 

 quoque fortunatum videri, baud dubitanter affirmare audeo. Saepe enim 

 significare te memini, vehementer te optare, fore ut vacantem in theologia 

 cathedram conscenderet unus ex eorum numero, qui Tua quondam insti- 

 tutione fruerentur. Voti Te compotem iterumque compotem factum esse 

 et ipse laetor et Tibi ex animo gratulor. Neque vereor, ne hominis arro- 

 gantis haec vox habeatur: babes enim in discipulorum Tuorum numero 

 multos fortasse , qui me . doctrina et experientia longe superent , Tui ob- 

 servantiorem Tibique magis deditum habebis neminem. At forte aliquis 

 exorietur, qui non Tua quidem sed Academiae caussa hunc rei eventum 

 lugeat: etiamnum enim valet, quod ante hos paucos menses de Te pro- 

 nuntiavit Collega Tuus coniunctissimus : Te Tibi unum optimum esse suc- 

 cessorem. Eorum, qui sic sentiunt, desideriis qui ego solus satisfaciam? 

 Utinam vero quod de Te praedicavit, idem in meo etiam exemplo verissi- 

 mum esse appareat ! Abs Te ergo peto , ut ingenio , doctrinae copia , con- 

 siliis Tuis ita mihi praesto sis, ut munere meo fungar Te non omnino in- 

 dignus! Faxit autem Deus, ut diu etiam otio Tuo fruaris, ex quo ut in 

 disciplinam nostram et in hanc Academiam, ita in me quoque commoda 

 quaevis redundatura esse, ipsa experientia edoctus auguror. 



Vos tandem compello, Academiae huiusce alumni, Commilitones 

 Optatissimi! Vestram ubi intueor coronam, non una de caussa mihitur- 

 batur animus. Tantus enim eorum est rrumerus, quorum familiaritate iam 

 diu utor, ut etiamnum unus de Vobis esse mihi videar; praeterea docendi 

 munus, quod suscipio, tantam habet difficultatem et momentum tantum, 

 ut quid valeant humeri, quid ferre recusent mihi conscius, gravius inter- 

 dum , quam ut mihi iniungatur , illud iudicem. Uti enim in Vobis omni- 

 bus patria spem suam collocavit, ita Ecclesiae salus non exiguam partem 

 ab iis Vestrum pendet, qui theologiae operam navatis> quorumque mihi 



