R A T I 0. 87 



lumem reservatum iri. Verum baud ignore, Vos a doctore Academico 

 postulate, ut ad iuventutis commoda promovenda nullum negligat officium, 

 sibi demandatum. Sed declarare non vereor, mihi, quamvis virium mearum 

 tenuitatem persentiscam , sincerara saltern voluntatem non deesse nmnere 

 meo religiose fungendi. Vobis omnibus gratias ago , quod praesentia Vestra 

 desideratissima hoc solemne ornare non recusastis. Quod etiam Tibi dictum 

 accipias, Vir Gravissime, Gevers van Endegeest! quern si clarum 

 hunc in locum ab Augustissimo Rege vocatum videmus, ut Curatoris nomine 

 Academiae praeesse inciperes, haud scio equidem utrum magis huic doctri- 

 narum sedi, an Tibi gratulandum sit. Te autem, et Vos omnes, Viri 

 Illustrissimi, Deus Omnipotens benigne tueatur, diuque hunc laetissi- 

 mum curae Vestrae Vobis praebeat fructum , ut hanc Academiam magis 

 magisque florentem videatis. 



Secundo loco ad Vos me converto, huius Academiae Professores, 

 Viri Clarissimi et Spectatissimi! quos ab hac hora collegas appellare 

 mihi licebit. Quoties coronam Vestram inclytissimam oculis perlustro, 

 tenuitatis meae cogitatione deprimor. Antea, quum huius Academiae eram 

 alumnus, Vestrum nonnulli iam Professoris munere fungebautur, eosque 

 hoc ipso in loco cum reverentia adspiciebam. Quod quum mecum reputo , 

 menti metus subrepit, ne inferior sim quam ut Vestrum in ordinem reci- 

 piar. At vero animuni recreat recordatio Vestrae erga me benevolentiae , 

 quam tribus abhinc fere annis luculenter testificati estis , quum honorem 

 Doctoris Theologiae in me conferretis. Et hoc mihi documento est, 

 quid mihi nunc de Vobis sperare possim. Vos dubitare nolite, quin sin- 

 ceris meis in votis sit, ut Deus multos per annos Vos incolumes servet, 

 in salutem iuventutis Academicae et carissimae Patriae. 



Vos autem inprimis compellandi estis, Viri Clarissimi, Facultatis 

 Theologicae Professores! quibuscum muneris ratione arctiore vinculo 

 coniunctus sum. Quid mirum, si dixero, me non nisi trepide hanc cathe- 

 dram adscendisse, ut Vestro in ordine locum capesserem? Eteniln Vos 

 quum intueor, non minorem mihi provinciam demandatam esse sentio, 

 quam viris, qui siderum instar in hac Academia splendent et Patriam 

 collustrant; turn vero merita mecum reputo Viri aestumatissimi loannis 

 Frederici van Oordt, praematura morte literis et Ecclesiae erepti, 



