88 A. NIERMEYER 



cuius desiderium equidem is non sum qui extinguere queam; et in me- 

 moriam redeo Viri doctrinae incomparabilis loannis Clarisse, quo 

 ante hos quindecim annos me praeceptore usum esse nunquam laetari desi- 

 nam. Sed ante oculos quoque obversantur iucundi dies, quurn veluti ad 

 Vestros etiam pedes, Viri Clarissimi van Hengel et Kist! sedere mihi 

 contigit. Nunc quum Vestrum in ordinem vocatus sum , vix aut ne vix 

 quidem Vos collegas dicere ausim. Attamen recorclans benignitatis , qua 

 quondam me prosecuti estis , et recentis Vestrae erga me benevolentiae , 

 in spem erigor fore ut mediocritati meae amanter succurratis. Mihi nihil 

 sanctius et antiquius erit , quam me praestare collegam , qui Vester quotidie 

 discipulus esse cupiat. Neque Te , aestumatissime Scholten! qui 

 Tuam in me propensionern luculentissime iani ostendisti, spem meam in 

 Te positam frustraturum esse, persuasissimum mihi est. Et Te, hono- 

 ratissime Kuenen! quocum nuper eandem fortunam sortitus sum, tan- 

 quam fratrem dilectum mihi fore toto anirno confido. Ceterum Vobis 

 omnibus grates ago pro consiliis et auxiliis , quibus me adiuvistis. Pro- 

 speret Deus O. M. quidquid ad huius Academiae florem, Patriae nostrae 

 gloriam Societatisque Christianae salutem annitamini. Et Tibi, Clarissime 

 van Hengel! otium quo frueris meritissimum , quamquam profecto non 

 otiosum est, diu conservetur, ut bonorum copia ex singular! Tua doctrina, 

 turn in rnultos alios , turn in nos redundare pergat. 



Postremum ad Vos venio, Adolescentes Generosissimi ! qui lite- 

 rarum et disciplinarum causa huius Academiae cives estis; praesertim ad 

 Vos, qui Theologiae nomen dedistis, et quibuscum muueris mei ratio' 

 me arctius coniunget. Publice gratias Vobis ago pro benevolentiae Vestrae 

 documento , quod mihi , vix hanc in provinciam vocato , allatum est , meque 

 alacriorem fecit ad earn suscipiendam. Sic enim eosdem agnoscere mihi 

 videbar Academiae Lugdttno-Batavae alumnos, qui ab antiquo caros habu- 

 erant praeceptores , quorum institutionem sibi prodesse posse censebant. 

 Equidem, quas Deus mihi largitus est, animi vires ad promovenda Vestra 

 commoda et emolumenta impendere conabor. Vos autem huius Academiae 

 estote cives, qui probitate et humauitate excellant omnisque pulchri, boni 

 et veri studio atque ardore ferantur. Quae si in hoc doctrinarum stadia 

 Vos ornant, in posterum huic Patriae nostrae eritis decori Vestrisque 



