REDEVOERING. 117 



mij immer te beurt kunnen vallen? Of zou ik met wenschen, U de ge- 

 voelens van mijn hart op eene Uwer waardige wijze te doen blijken? Sla 

 ik het oog op uwe vergadering, ik zie mannen, die door hunne geleerd- 

 heid en hunne talenten den roem van ons vaderland verhoogen. Ik zie 

 sommigen mijner voormalige leermeesters , aan wie ik mij zoo duur ver- 

 pligt gevoel, wier heldere kennis mijnen geest verlichtte, wier welwillende 

 vriendschap mijn gemoed weldadig verwarmde. Ik zie trouwe vrienden, 

 wier gezellige omgang, uit eenheid van rigting geboren, door wetenschap- 

 pelijk streven veredeld, mij steeds eene ruime bron van levensgeluk is 

 geweest, en die thans mij de broederhand reiken, nu ik, na kortstondige 

 scheiding , tot hen ben teruggekeerd , om weder in hun midden te leven en 

 met hen te trachten naar een zelfde doel. Welaan, mijne vrienden , die mij 

 met zooveel hartelijkheid te gemoet komt, vol vreugde aanvaard ik onze 

 nieuwe betrekking. Moge zij ons nog naauwer aan elkander verbinden. 

 Dubbel behoefte heb ik thans aan uwe vriendschap; want gij weet het, 

 hoe kort ik slechts werkzaam was aan Groningens hoogeschool, steeds zal 

 de herinnering aan dat viertal jaren mij dierbaar en onvergetelijk blijven. 

 Gij weet het, ik vond er ware vrienden, van wie het mij moeilijk viel te 

 scheiden, vrienden die mijnen voorspoed hebben gedeeld en verhoogd, die 

 met mij hebben geweend in mijnen bitteren rouw. Bij U hoop ik vergoe- 

 ding te vinden voor hetgeen ik vaarwel heb gezegd. Gij alien , vrienden , 

 leermeesters , ambtgenooten , blijft voor mij wat gij altijd geweest zijt. Aan- 

 gevuurd door uw voorbeeld, gesterkt door uwe welvvillendheid , zal ik mij 

 gelukkig rekenen, met U de handen ineen te slaan tot bevordering van 

 het rijk der waarheid, en onze eendragt zal vruchten dragen voor de edele 

 zaak, waaraan ons aller leven is toegewijd. 



Hoe had ik gewenscht, bij deze gelegenheid een hartelijk woord te spre- 

 ken tot den eerbiedwaardigen grijsaard, die de Nestor is van uwen kring, 

 mijnen hooggeschatten leermeester SIEGENBEEK. Hoe gaarne had ik openlijk 

 de hulde mijner erkentelijkheid herhaald aan hem, den oudsten en ge- 

 trouwsten vriend mijns Vaders , die voor mij steeds een vaderlijk vriend 

 was, steeds mij met trefiende blijken van welmeenende toegenegenheid 

 vereerde. Is hij door hooge jaren en wankele gezondheid verhinderd, ge- 



