REDEVOERING. 121 



in uw hart, nog bloedende van de wonde, die het verlies van een teer- 

 beininden breeder U sloeg. De zegen, U genadig verleend, blijve uw 

 deel tot in lengte van dagen. Uw raad en uwe leering blijve mij voor- 

 lichten in mijne nieuwe roeping; uw vaderlijke zegen zij mij tot bemoe- 

 diging en steun; uw gebed stijge voor mij op, dat het God behage, mij 

 de krachten te verleenen , om de pligten , waartoe ik mij heden verbind , 

 getrouw te vervullen. 



Nog een woord tot U, edele Jongelingen , kweekelingen dezer hooge- 

 school ! Voorzeker , het is eene schoone taak , voor U te mogen optreden , 

 om mede U te geleiden op den weg der wetenschap. Maar dubbel schoon 

 is die taak, vvaar het eene wetenschap geldt, die aan de heiligste belan- 

 gen van het vaderland zoo naauw is verbonden. O ! mogt ik er in slagen , 

 het vuur, dat in mij blaakt, in uwe borst over te storten, U te doen 

 ontgloeijen in liefde voor de dierbare moedertaal, voor de letteren en ge- 

 schiedenis van ons doorluchtig voorgeslacht ! Mogt ik er in slagen , uwe 

 geestdrift ten goede te rigten, uwen ijver te bezielen tot vlijtige inspan- 

 ning , maar bovenal U het pad te wijzen , dat leidt tot degelijke kennis ; 

 want zij alleen is het, die den ijver en de geestdrift kan vormen tot eene 

 zedelijke kracht. Maar behoef ik nog te twijfelen aan uwe gezindheid , 

 om met mij die leuze te volgen ? Staat niet in het gedenkboek dezer hoo- 

 geschool -schier op elke bladzijde gegrift, hoe steeds hare kweekelingen in 

 liefde tot het vaderland een roemrijk voorbeeld hebben gegeven? Heeft 

 niet de klagt , die zoo menigrnaal werd aangeheven over de verwaarloozing 

 onzer moedertaal , weerklank bij Ulieden gevonden , en U elke poging doen 

 toejuichen', die strekken kon orn haar te herstellen in haar onvervreemd- 

 baar regt? Maar die klagt zelve was het bewijs van herleefde belangstel- 

 ling, de onmiskenbare uiting van den vooruitgang der wetenschap, dien 

 mijne rede U aanwees. Welaan dan, slaat rnoedig de handen aan den 

 arbeid , om tot dien vooruitgang mede te werken , zooveel in uw vermogen 

 is. Zal onze wetenschap werkelijk de plaats innemen , waarop zij aan- 

 spraak heeft , en geheel hare bestemming vervullen , dan moet haar leven 

 en krachtige bloei uitgaan van onze hoogescholen , van ons jeugdig ge- 

 slacht, dat de hope der toekomst in zich draagt. En in dien edelen wed- 



16 



