R A T I 0. 149 



fratres amplectitur. Quanta omnium laetitia et exsultatio, quum plateae 

 tricoloribus veils opertae, lo! clamore resonent, et nocturna lamina tene- 

 bras fugent omnemque caliginem dispellant. 



Jam Rex adest inspecturus florentem nostram urbem, inspecturus Aca- 

 deiniam , oninibusque civibus sui conveniendi copiam facturus. 



Mutata urbis facies: plateae in viridaria conversae; Nyrnpharum habita- 

 tionem te videre crederes, arcubus et picturia ornatam, sertis, coronis, 

 linteis undique cinctam. Festa et laeta omnia, hilaris omnium vultus, 

 unus omnium sensus , una voluntas : amor erga Regeni et Patriam. 



Felicem jure praedicemus civitatem, quae sic Principi suo congratulatur ; 

 felicem populum, qui, anteactarum rerum memor, beneficia a majoribus 

 accepta etiam urposteris colit et amorem fidemque, quibus semel adstri- 

 ctus est, constanter servat. 



Proximum post Regis adventum dies Almae Matri erat dicatus. Rex, 

 peractis negotiis publicis , quibus horas matutinas quotidie impertiri solitus 

 est, in magnum Auditorium se contulit, ubi Academica juventus praesto- 

 labatur, Augustum Principeni salutatura. 



Videre adhuc nobis videmur Ipsum hie stantem , circumdatum coetu 

 intimorum familiarium , magistratuum provinciae et urbis , Academiae cu- 

 ratorum; ab hoc latere professores; hie viri honorati; illic juventus, spes 

 patriae , amor parentum , Almae Matris cura ; supra corona matrouarum et 

 virginum, gaudio nostro interesse cupientium. 



O felix et nunquam obliviscenda hora, quum Regem adspiceremus stan- 

 tem exad versus florem juventutis, Principem, patrio in liberos animo, ex- 

 adversus parentum delicias, spem patriae, nostram curam. 



Quidni equidem fatear , Auditores ! me turn eo loco pro vobis verba 

 facientem ita fuisse commotum atque perculsum , ut vix possem recto talo 

 consistere. Commovebat me scilicet et personae majestas et officii solem- 

 nitas et vero animi sollicitudo, ne imposito mihi muneri non ita satisfa- 

 cerem , ut rei dignitas postulabat. 



Atrium auditoribus refertum , altum silentium , intenta omnium ora , 

 ita ut ipse Regis vultus tacitam animi commotionem proderet. Pauca 

 oratori verba, sed candido e pectore edita, sufficiebant ad fidem, qua 

 cuncti, senes et juvenes, Regi se adstrictos sentiebant, testificandam ; 



