158 G. J. M U L D E R 



Sed nondum expletus est hujus anni luctus. Doloreni vix mitigatum 

 ante paucos dies renovavit funesta mors unius Academiae nostrae Lecto- 

 ruin , qui jam pridem languidum corpus trahens , succubuit , defletus , eheu ! 

 omnibus quotquot ilium noverunt et dilexerunt. 



Juvat sane palam eloqui, in quo omnes scio me habiturum consentientes : 

 Te , desideratissime HUES ! quotquot noverunt non potuerunt non diligere 

 et magni facere. 



Tu abundabas iis animi dotibus, quas plerique aut uuniquam obtinent, 

 aut non nisi magno labore, post grave certamen multasque offensas, con- 

 sequuntur. 



Comitas , humanitas , benevolentia , fides , modestia tantae in te erant , 

 ut exemplar omnibus esses. Alienus ab inani gloria, quae tarn saepe 

 mortales transversos agit, liber eras omni ambitioue; idque ipsum in causa 

 fuit, cur ad contentiosam hanc et plenam ambitionis vitam minus aptus 

 habebare. 



Eo aptior vero eoque maturior eras, ut speramus, ad altioris illud vitae 

 consortium, ubi verae virtuti sua praemia non desunt. 



Accedebat his dotibus admirabilis scientiae copia, multiplex et varia 

 eruditio, judiciurn acre et perspicax, mens veritatis amore flagrans. 



Sed major erat tua modestia, excellentior tua virtus quarn plerique 

 eorum, quibuscum a teneris vixisti, possent suspicari. Ego, qui per 

 triginta amplius annos talem te cognovi, qualis ab omnibus amicis 

 exstimaris, aperte dico: illos, quos uosse tuam indoleni a teneris de- 

 cuerat , parum cognitam habuisse ditiorem illam ingeriii venain , qua 

 urius in paucis natura praeditus eras ! Et quod quis non cognovit , 

 quomodo amet? quod non amat, quomodo curet et foveat? Hoc tu 

 expertus est, cara anima! quod si te vivente toties dixi, quidni de 

 mortuo palam eloquar? 



Tuam mortem afflicta dolore luget vidua conjux; te orbi liberi, adultiores 

 aliquando facti, moestis animis patrem desiderabunt ; tuam memoriam nu- 

 merosi amici tristi silentio usque recolent. 



Utinam tibi illucescat melior sors quam terra tibi dedit ! utinam frui tibi 

 contingat pura ilia veri bonique contemplatione , cujus in vita avidus sem- 

 per fuisti ! 



