160 G. J. M U L D E R 



shue SUERMANNE ! cujus septuagenaria vita series laboruin et vigiliaruiu 

 fuit. Tu apis instar flores ubicumque obvios delibans, mella collegisti, 

 non tibi ad fruendum reservata, sed in alveos congesta, unde quam plu- 

 rimi fructum ex iis capere possent. 



Sed industria tua major fuit benignitas. Tu praestitisti te orborum pa- 

 trem, viduarum patronum, moerentium consolatorem. Inter tot autem 

 tantasque curas et labores assidue medicinae arti operans , innumeros 

 homines ope tua juvisti, tantamque adeptus es famam et existimationem , 

 ut inter principes patriae nostrae medicos nomen Tuum eluceat. 



Denique, quasi tot tantaque merita non sufficerent, cumulus iis accessit 

 Academica tua institutio. E tua schola plurimi prodierunt germani Ae- 

 sculapii filii, qui magistrum suum aemulati urbes' et vicos circumeunt ut 

 laborantibus levamen , periclitantibus salutem afFerant. 



Utinam possem , venerande senex ! sic te laudare , ut animus meus 

 gestit, atque coronam tibi nectere meritis tuis dignam! Sed nee tua mo- 

 destia nee mei mores me sinunt Te palam efFerre iis laudibus , quibus 

 omnes tacite virtutes tuas honorant. 



Praestabilior vero omni laude est grati animi sensus, quern non possum 

 non palam tibi testari. Profiteer me unum e discipulis tuis , unum ex 

 eorum numero , qui si quid boni vel fecerint vel in posterum facturi sint , 

 id non minima pro parte tibi se debere agnoscunt. Nullum igitur dul- 

 cius mihi esse potest officium, quam Tibi, qui senex juvenili adhuc pulcri 

 bonique ardore cales, sincere animo gratulari, et omnium nomine, qui te 

 patrono et magistro usi sunt, precari, ut Deus senectutem tuam beet 

 tuaque in alios promerita large remuneretur! 



Tranquillus fruare otio tibi concesso, ut senectus, tibi sit portus in 

 quo requiescas ab aerumnis et aegritudinibus , quibus vita tua fuit obsessa. 

 Quot, eheu! acerba fata, quot frustratae spes, quot anxiae sollicitudines 

 animum tuum afflixerunt! Tantis vero malis Tu fortiter restitisti, fretus 

 nimirum altiore illo praesidio, in quo optimus quisque omnem rerum sua- 

 rum spem habet repositam. Hoc praesidio fultus vivis et vales et inter 

 nos versaris, egentibus opem, moerentibus solatium, periclitantibus auxi- 

 lium aiferens. 



Placida sit tua senectus, velut serena vespera post ardentem solis aes- 



