R A T I 0. 193 



ties fistula dulce canit, volucrem dum decipit auceps; eorum contra, quae 

 veterem sententiam pepererunt, testes sunt locupletissimae. Itaque id nos 

 in lucro deputamus , cognita ilia et trita non amplius niti iudiciis adver- 

 sariorum, quorum errores paene cum lacte matris suxisse perhibemur, sed 

 ipsis niti auctorum testimoniis , quae hi frustra crassis tenebris circumfu- 

 derunt. Aut fallor aut confidere his monumentis licet. Quamquam haec 

 non ita a me disputantur, ut parum novi nobis impertiri existimem. Et 

 contra statuo et plurima eorum, quae hoc nomine se commendant, gravis- 

 sima esse contendo. Quod si singillatim persequi vellem, tempus me citius 

 quam argumentum deficeret. Nam sive patriae nostrae res cogitamus illas, 

 ad quas mentione Philippi sponte deferimur, sive Carolum spectamus eius- 

 dem patrem , sive sacrorum , cui suo uterque modo restitit , emendationem 

 vel etiam eos attendimus, quorum fata ab hac conversione non omnino 

 separari possunt, Mariam Stuartam, Gustavum Adolphum, Cromwellum, 

 alios , sive recentiora animo obversantur , ubique , ne Turcarum quidem 

 imperio excepto , in ea incidimus , quibus ,ex huiusmodi monumentorum 

 studio lux turn affulsit turn merito speratur. Neque seculis proxime ex- 

 actis contineretur oratio, sed per plures percurreret medii aevi partes, 

 quae post Robertsonum et Hallamum ad Grimmios fratres simili ornatae 

 sunt ex limpidis fontibus hauriendi cura. Quid, quod eadem in antiqui- 

 tatem recederet, non tantum Inscriptiones turn Asiaticas turn Graecas Lati- 

 nasque memorandi causa, sed omnium maxime ut ex gravissimis iisque 

 admodum arduis varii generis laboribus studiisque aetatis nostrae in ape- 

 riendis fontibus alacritatem ostenderet? Priscae Aegypti rudera volo, silen- 

 tium rumpere coacta: fructus dico itinerum in Asiam Occidentalem maxi- 

 meque in Lyciam susceptorum : et vero reliquias intelligo Niniviticas , in 

 posteritatis tamquam conspectu poni coeptas. Etenim , si aedes regiae 

 eaeque splendidissimae post viginti quinque secula solo eruuntur et gentis 

 antiquissimae in cultu et humanitate progressus, quos ne suspicati quidem 

 eramus, innotescunt; si hinc necessitudo artis orientalis et occidentalis, 

 si chronologia et interpretatio Codicis Sacri aliaque plura lucem capiunt; 

 denique si in his non fortuna dominatur, sed cognoscendi amor, omnium 

 contemtor difficultatum , primas agit, ineptum est hue transferre poetae 

 illud //quid dignum tanto feret hie promissor hiatu?" Ego contra sic col- 



25 



