242 W. J. A. JONCKBLOET 



ner worden , en eindelijk zullen Neerlands zonen Nederland ook kunnen 

 liefhebben oindat zij het kennen. 



Onze roeping is het intusschen den historischen zin aan te kweken, en 

 grondige kennis van de ontwikkeling des nederlandschen volks tot op on- 

 zen tijd te prenten in hoofden en harten van hen, die bestemd zijn ora 

 die ontwikkeling een stap verder te brengen. Die gemeenschappelijke be- 

 oefening der wetenschap , die voor alle anderen den Nederlander moet ter 

 harte gaan, moge hun een helder inzicht geven in het historische leven 

 onzes volks, en daardoor de eischen van het heden en der toekomst ver- 

 duidelijken; zij moge vooral medevverken orn dieu nationalen zin aan te 

 kweken , zonder welken eene zelfstandige toekomst voor het Vaderland eene 

 onmogelijkheid is; maar die wel begrepen en innig gevoeld, de beste 

 waarborg is voor Neerlands eer. 



Dat ik tot die verheven taak, op ruimer schaal dan vroeger, gerechtigd 

 ben , heb ik aan U te danken , Edelgrootachtbare Heeren , Kuratoren de- 

 zer Hoogeschool, die door uwe vereerende keuze, door onzen geeerbiedigden 

 Koning welwillend bekrachtigd, raij geroepen hebt orn in Gruno's veste 

 die wetenschap, die bij uitnemendheid de vaderlandsche is, te handhaven 

 en voort te planten. Ik weet het, gij verlangt geene hoogklinkende dank- 

 betuiging in weidschen woordenpraal : gij eischt slechts, dat ik door voort- 

 gezette studie en ijverige plichtsbetrachting zal toonen, dat Gij u in uwe 

 keuze niet bedrogen hebt. Maar wat uwe zedigheid u verbiedt te vorde- 

 ren mag ik U niet onthouden ; en ik zou het gevoel van geluk , dat in 

 dit plechtig uur mijn hart vervult , bederven , wanneer ik mij moest weer- 

 houden uit te spreken wat in mijn binnenste gloeit. Openlijk wil ik het 

 dan ook erkennen, met hart en mond, jhoe diep ik gevoel wat ik U ver- 

 schuldigd ben. Ontvangt daarvoor de hulde mijner erkentelijkheid ; en 

 weest verzekerd, dat zoo ik nog een spoorslag behoefde om mijne beste 



