102 H. E. VINKE 



plinae tuae operam navandi, et Studiosorum commoda proveheudi. Te in- 

 tuenti, Patris tui imago continue mihi ante oculos versatur, cui quantum 

 debeam , in oratione mea inaugurali palam testatus sum 157 ). Conservet 

 Deus vitam tuam, quae ut et disciplinae tuae, et Academiae nostrae 

 magno sit emolumento sincere ab Illo optamus. 



Sed maior etiam felicitas contigit tibi, Cl. GROENEWOUU! quippe qui 

 non per quinque tantum lustra raunere tuo functus sis, sed ad calcem 

 usque, a lege positam, spatiurn decurreris, iamque septuagenarius et de- 

 creto regio honorifice dimissus sis, et iure tuo docendi munus deponas. 

 Functus autem eo es diligenter, strenue, religiose. Ante oculos semper 

 habuisti finem , cui destinati essent discipuli , tuae curae commissi ; quam 

 ob causam ita eos instituere studuisti, ut, adhibitis aliis dialectis Orienta- 

 libus, Hebraeas praesertim litteras et antiquitatem callerent, V. P. libros 

 bcne intelligerent , eademque, qua ipse plenus es, fide, divinis oraculis 

 habenda, imbuerentur , sine qua ss. Antistites verba facere ex pectore ad 

 populum Christianum non possint. Conscientia bene actae vitae gaudens, 

 otio tuo honestissimo laeto fruare animo, sitque tibi Codex ille, quern 

 diurna nocturnaque manu versas, turn in reliquae vitae tempore, turn in 

 ipsa morte fons consolatiouis gaudiique uberrimus. 



Novistis, AA. ! quam vehementer rursus nostram urserit civitatem tristis- 

 simus iste morbus, quern adpropinquantein magna cum sollicitudine vide- 

 bamus. Novistis, quot carissinia capita cuiuscunque ordinis , loci, aetatis 

 abstulerit, alterum post alterum in cava busta trahens. Pepercerat autem 

 adhuc Professorum ordini. lam vero invadit capitalis ille hostis in nostrum 

 quoque VAN REES , Collegam coniunctissimum. Quo audito, afflicti et per- 

 turbati, summo premimur angore ad unum omnes. Confluimus ad domum 

 eius continue. Medicos eius fidelissirnos , quid sentiant de morbi vi, sus- 

 penso animo interrogamus. Prudenter quidem illi, ut solent, at ita tamen 

 respondent, ut vitae periculum adesse intelligamus. Annuit autem votis 

 nostris precibusque paterna Dei benevolentia. Ecce adest Vir desideratissi- 

 mus, plane confirmatus, pristina gaudens valetudine. Quod cum video, 

 summo ego afficior gaudio, Collega coniunctissime ! qui eo iam tempore, 

 quo una in hac Academia versabamur, permagni te feci. Sed quid de me 



