R A T I 0. 97 



Quod ut fiat, attendere etiam nos oportet ad fidei, quam descripsiraus , 

 indolent: quae semper eadem est, quutn obiectum eius diversum esse po- 

 test. Quod videmus non tantum in gentis Israeliticae patre 148 ) , sed in 

 quam plurimis, quorum fides N. F. libris magnopere laudatur atque effer- 

 tur, licet pauca tantum placita cognita illis essent et accepta 147 ). Illorum 

 nimirum fides non in mente modo, sed in animo praesertim residebat, 

 suamque vim et efficacitatem in tota illorum vita patefaciebat. Hanc igi- 

 tur fidem , quae vere fides dici meretur , et ipsi sectemur , et in aliis 

 requiramus maximique faciamus. Quae quo magis regnat in nobis, eo 

 minus proclives erimus ad illos contemnendos , et condemnandos , qui , etsi 

 in nonnullis a nobis dissentiunt, vera tamen fide se gaudere ostendant 148 ). 

 Neque enim propter reiectam alicuius loci interpretationem , de qua in 

 utramque partem disputari possit, aut propter certum quoddam placitum, 

 in dubium vocatum , quia doceri illud in Codice s. nobis non constat ; sed 

 propter reiectam patefactionem divinam , sed propter reiectum Evangelium , 

 sed propter reiectum CHRISTUM , Conservatorem nostrum unicum , sed prop- 

 ter reiectam Dei gratiam, in eo palam factam, condemnabimur. Quicun- 

 que suam in Deo CnRiSToque fiduciam reponens, omnem suam a Deo per 

 CHRISTUM spe exspectat salutem, cuiusque fides fructus laetos et uberes 

 fert, in amore cum erga Deum CnRisTUMque, turn erga fratres omnesque 

 naturae suae socios conspiciendos , hunc CHRISTUS in suis habet, hunc 

 coram Patre suo confitebitur , hunc pro filio suo agnoscet ipse Pater , 

 hunc vita aeterna fruiturura esse certo certius statuimus. Quid igitur nos? 

 Num nos eum condemnabimus , et a societate nostra excludemus , quern 

 CHRISTUS, omnium dominus iudexque, quern ipse Deus acceperit, palara- 

 que olim sit probaturus? Absit ! Ut germanum CHRISTI discipulum, ut 

 Dei filium , ut fratrem nostrum , verumque Ecclesiae nostrae socium nos 

 quoque eum agnoscamus, diligamus, amemus, 149 )! Et si quid sit in 

 illo , quod displiceat , in quo errare nobis videatur , de eo amice ilium 

 admoneamus , sine ira et odio cum illo disputemus , meliorem plenioremque 

 rei cognitionem, ad PAULLI exemplum , a Deo illi exoptantes 15 ). Haec 

 unica via est, qua, meo quidem iudicio , praesentes lites diminui possint 

 atque componi. 



13 



