96 II. E. VINKE 



possit, intelligere studeremus; sed cavendum est, ne ad eiusmodi intelle- 

 ctum et ipsi perveniamus , et alios ducamus, quo ipsuin fidei obiectum re- 

 iiciatur, fidesque vera evanescat. Quae ad salutem scitu necessaria sunt, 

 non uno, sed plurimis locis, neque obscure, aut dubie , sed aperte atque 

 dilucide in S. Codice docentur. Nee timendum est, ne, admissa, quam 

 propugnamus, sententia, veritas ipsa detrimenti quid sit captura. Quod 

 vere dictum sit in libris nostris symbolicis, pro vero agnoscetur. Nam ve- 

 ritati atque adeo Evangelio CIIRISTI non nisi pro tempore contradici potest. 

 Indiget homo ea, quam S. Scriptura manifesto nobiscum communicat, do- 

 ctrina, quum, peccatorum suorum sibi conscius factus, ab illorum poena 

 et dominatu liberari cupiat. Unde quae ante aliquot annos tamquam ob- 

 soleta et falsa reiecta fuerunt, nunc iterum, certe pro parte, ut vera ac 

 probanda agnoscuntur 144 ). Solet autem ingenium humanum ab altero ex- 

 treme in alterum ferri, donee tandem veritatem, ab omni parte conspectam 

 atque expositam, amplectatur. Reformatores e. c. naturae humanae depra- 

 vationein praesertim urgebant; recentiores nonnulli Theologi praestantiam 

 eius in primis extollunt. UK in morte CHRIST: salutari sanctitatem et 

 iustitiam Dei praesertim suspiciebant ; hi amorem et benevolentiam Eius , 

 si non unice, certe in primis animadvertunt. lllis Evangelium praesertim 

 consolationis animique tranquillitatis fons erat; his viam monstrat, qua ad 

 Dei similitudinem veramque animi vitam perveniatur. Sic itur ad pleniorem 

 veritatis cognitionem eiusque aguitionem interiorem. Tolerandi igitur, imo 

 audiendi sunt, qui alteram eius partem clarius exponant, licet dolendum 

 simul sit, alteram ab iis negligi, vel etiam impugnari. Ab unoquoque 

 discere velle nos oportet , atque in id incumbere , ut totutn fidei obiectum , 

 sicuti latet in V. F. atque in Novo patet, turn ad nostram consolationern , 

 turn ad emendationem valens, cognoscamus, intelligamus , amplectamur. 

 Quod ut assequamur, alter alteri lucem afferat et opituletur; alter alterum 

 amice admoneat , neque ullus sit proclivis ad fratrem suum condemnandum , 

 recordantibus et cogitantibus singulis, nos, quamdiu his in terris vivimus , 

 ex parte tantum cognoscere, ac veluti Si' KGOJITQOV sv aiviypaTt cer- 

 nere 145 ). Haec unica via est, meo quidem iudicio, qua praesentes lites 

 componi possint , et veritatis regnum in Dei CaRisTique honorem , atque 

 Ecclesiae emolumentum stabiliri et amplificari. 



