14 F. G. K R I E G E R 



REINWARDTIUS et eximia erat doctrina et animo probo , integro et candido. 

 Quidquid erat , non ita educatus erat et institutus , sed natura factus acri 

 studio et indefessa industria. Erat e raris istius exempli viris, qui, omni 

 extrinsecus petito studiorum adiumento fere destituti, ipsi viarn sibi mu- 

 niunt , qua itur ad veram doctrinam. Vidistis , Auditores ! quomodo , num- 

 quam non studendo , nitendo , properando ex humili satis conditione ad 

 summos pervenerit honores nobilemque acriter certando palmam reporta- 

 verit. lam mature intellexerat in naturae indagandis moribus vitae sta- 

 tionem sibi esse ponendam ; nullo vitae momenta huic defuit quod summum 

 censebat esse officium, et singulari prorsus amore, quin ardore, in naturae 

 studium rapiebatur. 



Illam vero, qua excellebat, intimam cum natura familiaritatem non 

 legendo solum contraxerat , quod alii scripserant , ipse servaverat de natura , 

 ipse naturae vires perscrutatus , naturae phaenomena meditabundus erat 

 contemplatus. 



Itaque quod priscae et beatiori mortalium genti contigisse suavissimis 

 fabellis poe'tae cecinerunt sciebat et intelligebat naturae sermonem, 

 quam consulebat, quotiescumque in rem obscuriorem inquirebat, intellige- 

 batque eius tamquam tacentis responsum. Acriter animum in singula 

 naturae phaenomena rite pernoscenda intendebat; sed eo non acquiescebat , 

 id agi arbitratus, ut pateret quo vinculo singula ilia inter se iuncta essent 

 et qua lege regerentur. Quo studio ductus naturae mores et vires dum 

 acribus cernebat acutisque oculis,-in eius arcana et quasi intimam pene- 

 travit officinam. 



Sed REINWARDTIO non solum natura vasta erat arena , in qua ingenium 

 quis exerceret , viresque et dexteritatem ostenderet ; natura nos doceri arbi- 

 trabatur, quomodo vita rite et pie esset instituenda, eademque nos cluci 

 ad veram , sinceram et ardenteni Dei venerationem ! 



//Quicumque, ait, naturae contemplandae clesiderio , idem et vero 

 //cultu et admiratione rapitur. Dei verus atque sincerus cultus, quid ad 

 //eum rectius ducat, quam haec ipsa totius naturae parentis et opificis 

 //admirabilia opera? Imo vero, pergit, ego in ea sententia semper fui 

 //maximum quoddam momentum esse in naturae studiis ad exercitandum 

 //et confirmandum ilium animi affectum, quo ad quodcumque humanitatis, 



