128 B. T E R H A A R 



caterva dicturus sum. Ex honorificentissimo Regis decreto Professoruni nu- 

 mero adscriptus atque in hanc sedem evocatus, cum Historiae Ecclesiasticae 

 turn Theologiae Moralis provinciam demandatam mihi video; quarum disci- 

 plinarum studia quo pluris faciam, eo magis me perturbet necesse est 

 insignis, quae ad hoc requiritur, doctrinae atque eruditionis copia. Sunt 

 alia quoque, quae in auspicando hoc munere metum augeant. PHILIPPUM 

 MELANCHTHONEM , summum Theologum, eundemque in omnibus humanio- 

 ribus litteris atque artibus nemini secundum, quum tener adhuc iuvenis in 

 Professorum ordinem reciperetur, statim Orationis Inauguralis suae prae- 

 stantia Latinique sermonis elegantia auditorum omnium aures atque animos 

 adeo demulsisse* sibique devinxisse legimus, ut hi tenerae eius aetatis pror- 

 sus obliti, laetissimam de ipso spem atque exspectationem (non vanam pro- 

 fecto illam!) animo conciperent. At quonam anirno (haud arroganter hoc 

 a me dictum existimari velim magiia componere parvis liceat !) at quo tan- 

 dem me animo esse censetis, quum haec recorder, quumque ad meam 

 aetatem iam provectiorem et sermonis mei egestatem mens mea vel cogitatio 

 redit. Etsi enim, quum ipse adhuc iuvenis studiis operam navarem, La- 

 tine scribendi et loquendi haud prorsus ignarus vel insuetus fuerim 

 scilicet hoc turpe ac dedecori censendum fuisset discipulo e Lennepii scholis 

 profecto nunc tamen, cum, post Academicum stadium decursum, vi- 

 ginti, et quod excurrit, anni praeterlapsi sint, hunc Latini sermonis usum 

 mihi prorsus in desuetudinem abiisse quisque vel me tacente satis 

 intelliget, et mihi ingenue illud confitenti facile condonabit. Accedunt 

 eximia plane erga disciplinas illas, quas docendas ac tractandas suscepi, 

 ROYAARDSII merita. Quae quanta et qualia fuerint ipsa mortem eius lu- 

 gens agnovit Academia Traiectina. Quod et vos prae aliis compertum et 

 perspectum habetis, Viri Clarissimi! qui desideratissimum virum tarn diu 

 fraterno amplexi estis amore! et vos, egregii luvenes! qui ROYAARDSII di- 

 scipulis vos quoque annumerandos esse recte gloriamini, et dilectissimi 

 Praeceptoris imaginem et memoriam , haud unquam perituram , veluti in 

 cordis penetralibus reconditam servatis, ad rogum usque pio amore colen- 

 dam ! Quid denique commemorem temporum, quae vivimus, conditionem, 

 ingravescentibus in dies litibus, tarn commota et tarn perturbata, quae 

 Academici muneris, quod mihi imponatur, onus, semper grave illud ac 



