R A T I O. 139 



spiriis appetenti immineant pericula. Hie statim in oculos incurrat necesse 

 est, non solum iucunditatis sed multo magis magnae, quam afferant, 

 utilitatis caussa talia exempla ex Historia esse petenda. Hie eadem Hi- 

 storia praeceptricis atque admonitricis personam agens, adcunctos, quorum 

 non occlusae sint aures, vocem dirigit, eosque hortatur, ut bene atten- 

 dant, ubinam ingenium humanum in Deo Christoque colendo maxime 

 aberraverit; quaenam recta sit semita, in qua firmo atque indefesso pede 

 tuto sit progrediendum , quid cane atque -angue peius fugiendum sit. Sed 

 iani me reprimam fas exigit. Verendum enim esset, ne positos huic ora- 

 tioni terminos egrederer, si diutius singulis immorari vellem. Videtis, uti 

 spero, Historiae Ecclesiasticae studium ad doctrinam morum bene expli- 

 candam et rite aestimandam esse efficacissimum. Videtis utramque disci- 

 plinam alteram alteri mirifice prodesse atque opitulari, adeoque utriusque 

 studium , ut utrique suus tribuatur honos et iustum statuatur pretium , 

 arete esse coniungendum. 



Sed quorsum spectavit haec nostra oratio? Nimirum eo, A. A! ut 

 probe intelligatis , mihi quoque , ex meo ipsius iudicio , illud incumbere 

 officium, ut utriusque studii exercitandi atque excolendi amore atque 

 ardore imbuam horum generosa iuvenum pectora. Quod officium eo san- 

 ctius atque antiquius mihi videtur, quo magis animo et cogitatione per- 

 pendo, quid sibi requirat et postulet haec nostra aetas. Restat igitur ut 

 quibusnam de caussis Historiae Ecclesiasticae et Theologiae Moralis stu- 

 dium his maarime diebus sit coniungendum, paucis exponam. 



Hanc nostram aetatem , uti in ceteris , sic quoque in Theologicis dis- 

 ciplinis et studiis felices atque insignes progressus fecisse nemo facile in- 

 ficias ibit. Quod si quis negaverit, hunc potius morosum temporis acti 

 laudatorem, quam aequum horum temporum iudicem appellaverim. Ab 

 altera vero parte concedamus oportet , altioris , quam dicunt Theologi , Cri- 

 tices molimine multa, quae olim ab omnibus satis firma et stabilia ac 

 prorsus indubitatae fidei haberentur, adeo esse concussa et labefactata , ut 



18* 



