R T I 0. 273 



spicerent doctores, iiec verba provisam rem nimis invita non sequerentur. 

 Quod neque nunc perinde est, at longe minoris moment! atque antea. 

 Elinguem nunc et indisertum aliquem BENTLEICM summo studio sectare- 

 mur, qui si mordacitate et scribendi elegantia minus quam doctrina va- 

 luisset, dudum ab ignarissimis adversariis oppressus inglorius iaceret. At 

 si facundiam non primo omnium loco iam ponimus, manet ipsi sua laus, 

 et docti per eloquentiam facilius placebunt. Hoc autem probe teneamus, 

 non esse ideo pro indocto habendum, si quis indisertior sit. 



At iam putet aliquis oportere eum, qui munus academicum auspicatur, 

 exponere, qualem doctrinam traditurus sit, et quibusnam fundamentis 

 innisus superstructure, in quibus vitae sedes et eruditionis possint disci- 

 puli collocare. Neque hoc omnino sine causa ita censet unus et alter. 

 Nernpe iisdem temporibus, quae verbo iam attigi, eruditionis laus ad pau- 

 cissimos pertinebat et ad paucissima, ita ut pergrandes cuiusque disci- 

 plinae partes ab eodem homine tenerentur, nee Pious ille MIRANDOLA, qui 

 se de omni re scibili et de quibusdam aliis dicturum profitebatur, nimis 

 improbabiliter iocaretur. Accedebat in tanta doctorum paucitate et ipsius 

 eruditionis natura et indole, de omnibus aliquid complectentis , nempe 

 paucissima ilia tune temporis cognita, accedebat, inquam, opinionum diver- 

 sitas et certamina, et studia vulgi, quod vel hodie interdum de GALILAEO, 

 et SAVONAROLA, CAMPANELLAVC iuxta cum ignarissimis securum, unum 

 hoc quaerit, an ille tellurem moveri docuerit, et quomodo ipsius inven- 

 tum cum Libris Sacris componatur, vel an alter antiquitati infestissimus , 

 alter in dominii communionem sive communismum , quern dicunt, propen- 

 sior fuerit. Inde natuin, ut quod idem etiamnunc fieri solet, avide ho- 

 mines expiscentur, cuiusnam nuperrime ad munus sive sacerdotium aliquod 

 provecti opinionis nos ostendamus, utrum, ut lenissimo nomine utar, anti- 

 qua magis colanius, an recentissima quaevis amplectamur. 



Equidem, auditores, neque nova hue affero, neque stupeo obsoleta, 

 deinde oratorem me neque nolo neque cupio. Sic enim nostrum iam 

 aevum, et mutatae teroporum rationes iubent, nisi ultro errores sectemur. 

 Dicam planius quid velim. Non disertissimo et facundo homine bonis lit- 

 teris iam opus est, sed docto et acuto, qui libros noscat et homines, ne- 

 que rerum imperitus sit aut antiquitatis , aut nostri ipsorum aevi, qualem 



35 



