276 E. J. KIEHL, 



iis vocabulis audacter utar tempore imperfecto, quorum praesens CICERO 

 habet, vel casu accusative aut secunda persona sicubi dativum ille, vel 

 personam tertiam usurparit; quin etiam hie illic nee taraen nisi rarissime, 

 et ubi vitari non possit nisi ut omnino significare liceat ea ipsa quae ve- 

 lim, vel nova vocabula unum alterumve, modo ex analogia fiat, fingere 

 non reformidabo, nee si vel sermoni Latino vim me facere clamitent male 

 seduli, ultra commovetur, vel misera ista curat HIPPOCLIDES. Sunt qui- 

 dem paucissima nee cuiquam ignota, in quibus hoc non valet, ego vero 

 bene intelligentibus haec dicta velirn, quibus, ut fertur, ne integris qui- 

 dem -verbis ad rem bene capiendam opus est. Nee desunt, qui ita sese 

 et philologos et Latii cultores .fautoresque putent, si ne latum quidem 

 unguem a veteribus, id est ab aurea aetate, nempe ab eius prosae scrip- 

 toribus, id est a CICERONE, neque eo integro, discesserint. Nam ceteri 

 iam sordent : LIVIUS Patavinitatem olet , CAESAR praepropere , his iudicibus , 

 admirabiles suos commentaries scripsit, SALLUSTIUS a^aia/^ovs venatur, 

 TACITUS denique, immane facinus, ne aureis quidem istis scriptoribus 

 annurnerandus est. Huiusmodi antiquitatis amatores non is sum qui dam- 

 uabo , sed felices tamen praedico , si bene cogitata recte significent in talibus 

 sermonis angustiis, neque ipse interea in hisce quisquiliis otium perdam, 

 inemor eorum, quae summus mihi ADRIANUS DE LONGPRIER, cuius con- 

 suetudine frui per brevissimum tempus idque numquam obliviscendum 

 licuit, de istis Ciceronianis indignabundus sed pro qua est elegantia et 

 humanitate leniter et salse baud abnuenti signih'caverit , hos esse, qui 

 nostras litteras perdant. 



Sed veniamus tandem ad ipsum argumentum huius orationis. Quae aptior 

 erit, ut superiora iam indicant, quo magis et meam in vos voluntatem, et 

 facultatem si qua est dicendi, et exercitationem usumque Latini sermonis 

 demonstret, deinde, quo magis significet, quid novus antecessor agendum 

 mihi proposuerim, vel quanam in parte positam censeam vim et usurn 

 philologiae; sic enim et quae animus iubet faciam, et die solenni antiquam 

 simul et iucundam sequar consuetudinem. Quae nunc coniungere melius 

 non valeo, quam dicturus de Litteris antiquis ad instituendam 

 iuventutem retinendis. Vos autem, qua estis benevolentia et animi 

 attentione, me dicentem audire velitis; faxim, ut utraque dignus fiam. 



