250 J. VAN VLOTEN 



verzinken moet bij het bezef van het kleine plekjen gronds door dat land 

 bezet, en van de wijd uitgebreide ruimte buiten de grenzen van dat land 

 gelegen; dat zij moet ontbonden en opgelost worden in hetgeen men 

 liefde tot de menschheid in het algemeen noemt, en waaraan het edeler 

 en grootscher heet zich te wijden, dan zijne belangstelling tot den dus- 

 genoemden erfgrond zijner vaderen en hetgeen dezen betreft te bepalen. 

 En gewis, voor zoo verre zij slechts tegen overdrijving waarschuwen willen, 

 heet't de stem derzulken alle recht gehoord en met aandacht gehoorcl te 

 worden. Wij kennen eene ingenomenheid met den Vaderlandschen grond , 

 die men met recht verwerpen mag; die zich nu eens uit in opgeblazenheid 

 en domme verheffing over en van hetgeen door het voorgeslacht op dien 

 grond verricht is, of in stomme bewondering van al hetgeen er ook thans 

 op dien grond nog dagelijks plaats grijpt, in moedwillige blindheid voor 

 al wat er nog op te verbeteren vallen mag; dan eens weder zich in 

 zelfzuchtige beperking zijner genegenheid tot dien grond en zijne bewoners 

 openbaart, in eene afsluiting van het hart voor al wat daar buiten omgaat. 

 Wat nu dat eerste betreft, mogen wij ons gewisselijk verblijden in een 

 land te wonen , waaraan de meest grootsche herinneringen verknocht zijn 

 en dat eene geschiedenis gehad heeft, zoo als geen ander misschien er 

 eene kan aanwijzen; maar, indien reeds zelfingenomenheid en eigenwaan 

 menschen van erkende verdiensten ontsiert en met recht in hun misprezen 

 wordt; veelmeer nog is zulk een waan belachelijk en verachtelijk , waar hij 

 niet eigen verdiensten, maar die van het voorgeslacht geldt, en waar hij 

 daarbij het heden voor het verleden vergeten doet, in het heden door slap- 

 heid en verlamming zondigen, omdat het verleden zich door kloekheid en 

 geestkracht zoo schitterend onderscheiden heeft ; waar hij erger nog 

 voor de leemten en gebreken van dat heden de oogen sluit. Wij zijn er 

 daarom ook ten volste van overtuigd, dat er een tijd zal komen, waarin 

 volkstrots en volkswaan voor even dwaas zal gehouden worden, als eigen- 

 waan en zelfvergoding of ieder andere sprank der ijdelheid. En wat het 

 andere betreft, achten wij ons tot hetzelfde doemvonnis over de baatzucht 

 en het eigenbelang eens volks gerechtigd, als men gevvoon is onvoorwaar- 

 delijk over die van enkele personen te vellen. Maar wij meenen, dat een 

 gezond bezef van zelfstandig volksbestaan , en eene warrne liefde voor het 



