R A T I O. 141 



oppositas sibi acies discedunt Christi sectatores. Alii , quos baud ita procul 

 a Romano Catholiois distare facile agnoscas, in iis, quae ipsi e pueris 

 edocti sunt, acquiescendum adeoque credendum esse iubent, quod credit 

 Ecclesia , omnesque dissentientes coercendos vel expellendos esse autumant. 

 Alii, licet ab omni vi dissentientibus inferenda abhorreant, auctores nobis 

 sunt, ut his maxime diebus nos ad avitae Confessionis Palladium reci- 

 piamus, ne sectae nascantur e sectis et totum corpus Christi multa in 

 disiecta membra nervis et capite destituta divellatur et dilaceretur. Alii , 

 verentes ne libertas Christiana quid detrimenti capiat, cavendum esse mo- 

 nent ne iugum, quod maiorum humeri ferre recusaverint, denuo nostris 

 humeris imponatur, neque divinis humana aequiparentur. Alii disruptis 

 his vinculis omnia misceri et turbari queruntur. Alii denique veritatis 

 aeque ac pacis amantissimi intra atque extra Iliacos muros peccatum esse 

 haud negant,-sed scientiae abusus scientiae usu esse tollendos existimant; 

 a libera eademque pia et docta veritatis inquisitione nunquam intermittenda 

 vel potius a Deo ipso, summo veritatis auctore eodemque Tutore, solum 

 illud remedium mali esse sperandum atque implorandum arbitrantur. Et 

 me maxime ab horum partibus stare eo lubentius fateor, quo apertius 

 Historia nos docet, omnes hominum conatus ad sedandos animos et 

 restituendam pacem concilia , symbola , colloquia , henotica vel mi- 

 nime suffecisse vel fausto ac prospero caruisse eventu. Quotquot autem, 

 etsi laudabili ducti consilio tollendi Christianorum dissidia, a talibus renae- 

 diis unicam Ecclesiae sperant atque exspectant salutem , admodum vereor 

 ne idem illud experiantur, quod histrioni quondam in ludicro spectaculo, 

 coram CAROLO V eiusque aulicis habito, accidisse legimus. Hie scilicet, 

 in scena prodiens et LEONIS X personam agens vix vidit ignem , a LUTHERO 

 incensum , quin hue illuc oculos vertens , unde aquam hauriat , ad incen- 

 dium extinguendum quaerit. Mox duae urnae, quarum altera aqua altera 

 oleo erat repleta , eum advertunt ; et statim prosiliens has arripit , sed 

 bonus ille et miser non aquam sed oleum igni infundit, et iam flamma- 

 rum assurgentium adspectu perterritus, praeceps e scena se corripit atque 

 aufugit. 



Ne tamen haec mea dicta ita interpretemini , quaeso A. A! quasi ex 

 mea sententia in praesenti reruni conditione nil boni vel laeti esset lau- 



