142 B. TERHAAR 



I 



dandum, aut nihil prorsus ad auream pacem et tranquillitatem revocandam 

 esset agendum et periclitandum. Iinmo vero multa esse, quae animum 

 tristem consolentur atque ad laetitiam erigant, grato erga Deum animo 

 recordaniur. Etiarasi haec nostra tempora (quod cupidius quam verius a 

 nonnullis factum) vix vel ne vix quidem Reformationis temporibus aequi- 

 paranda censeamus , et nunc tamen religionis , veritatis amorem , qua nihil 

 sanctius et pretiosius sit habendum, in innumerorum animis experrectum 

 esse , ipsae illae lites , quas dolemus , quas lugemus , quarum nos taedet et 

 pudet, alta voce testantur. In tanto sententiaruru divortio, in tot disso- 

 nantibus rixantium verbis , inter illos quoque , qui de quovis liberations in- 

 genii Theologo iniquius iudicent, subinde non agnoscere non possumus 

 testimonia et desideria mentis Deo Christoque dicatae , quae in coeli inhiat 

 atque anhelat sanctitatem et beatitudinem. Et nunc bene multos quidni 

 dicam plurimos reperiri Christi sectatores , uti Dei Christique , ita fratrum , 

 uti veritatis, ita pacis amantissimos ex animo gaudemus. Cuncti denique, 

 quotquot jnelioris mentis atque indolis sunt licet diversis partibus, 

 sectis , nominibus addicti licet , si fidei capita quaeras , toto coelo a se 

 invicem dissentire affirment, aut .revera dissentiant magis magisque 

 tamen in eo consentiunt , nullam esse fidem Deo acceptam , nisi vita , 

 factis moribusque comprobatam. Quid, quod etiam Pietismum cum fla- 

 grante doctrinae Ecclesiasticae tuendae studio baud minus flagrans vitae 

 excitandae vere Christianae studiuni arete coniunxisse, et, in oppugnandis 

 et corrigendis omnis generis vitiis, in succurrendo lapsis et miseris, multisque 

 aliis nominibus egregie de societate Christiana meritum esse lubentur fatemur. 

 Quae cum ita sint , A. A ! magna me tenet spes , fore ut haec nostra 

 aetas magis magisque perspiciat, vitam vere Christianam caput et prin- 

 ceps esse in religione; hoc quoque ipsius lesu, optimi Servatoris, fuisse 

 consilium sublime et longe saluberrimum , ut genus humanum ad virtu- 

 tern , amorem et sanctitatem informaretur. Et quidquid metuant et refor- 

 mident alii, hanc laetissiniam spem nunquam mihi eripi atque ex animo 

 evelli patiar, ita fore, ut Deo moderante Christique auspiciis ex hac tur- 

 bulentorum atque agitatorum temporum commotione uovus, idemque melior 

 enascatur rerum ordo, quo humanum genus ad sauctitatem Deique simi- 

 litudinem propius accedat. 



