146 B. TEnHAAR 



dulci non solum Haganae Societatis consortio , sed tot aliis nominibus mihi 

 estis coniunctissimi ! qui, quali erga me sitis animo, hoc ipso die, vestra 

 mihi gratissima praesentia, hie palam testificari voluistis. Quot quantaque 

 Praeceptoribus iam dudum defunctis, VOORSTIO, CLARISSIO, PALMIO de- 

 beam, grato erga Deum animo adhuc recordor; atque obmutesceret haec 

 mea lingua mallem quam taceret, quid debeam, Praeceptoribus Aestu- 

 matissimis, Clarissimo KISTIO, quern, extincto ROYAARDSII lumine, in ma- 

 gnum Historic! studii incrementum , diu superstitem fore non tantum Leida 

 precatur, sed et haec Academia Traiectina, quae et ilium et SCHOLTENIUM 

 alumnos habuisse gloriatur; et tibi quam maxime, Celeberrime HENGELI! 

 qui te mihi, iuveni et viro, in prosperis atque adversis amicum integerri- 

 mum, patris instar colendum, et tarn fidum studiorum ducem probasti, 

 ut quidquid iuvenis profecerim , id magis tuum quam meum esse arbitrer. 

 Favere mihi pergite, Optimi viri. Equidem, quantum potero, eo intendam, 

 ut me et in posterum vobis commendem , atque idem illud , quod nos 

 iungit amicitiae vinculum , iungat et utramque academiam Lugduno Batavam 

 et Rheno-Traiectinam. 



Tandem ad vos haec mea oratio se convertit, luvenes Ornatissimi, Prae- 

 stantissimi ! quos brevi auditores et commilitones nacturus sum. Quo- 

 tiescunque lectlssimorum iuvenum coronam, in ipso aetatis flore, corporis 

 vigore, mentis sanitate, ingenii dotibus conspicuam intueor, nescio quo 

 dulcissimo laetitiae sensu animus afficitur et perfunditur. Redit toties et 

 mihi illius iucundissimi temporis recordatio, quod cum amicis in Aca,- 

 demia degi, quo iuvenilis animus, spretis voluptatis illecebris, pulcra 

 quaevis et sublimia appetit , quo Litterarum et Poeseos amor primulos suos 

 emittit flores. Quae recordanti mihi ipsa iuventus cum iuvenili vigore re- 

 dire videtur, quasi in vestrum sodalitium iterum adscitus, vestrorum stu- 

 diorum censors et socius vocarer. Et quidni vestrorum studiorum censors 

 et socius dicerer, qui, quo serius ad hano cathedram accessi, eo melius 

 intelligo et persentio, multa, vos docendo, mihi esse discenda, ut hoc 

 meo munere ita fungar, ut vestra, Ecclesiae et Patriae salus, Theologicae 

 disciplinae dignitas et huius nostrae Academiae honos et fama a me postu- 

 lant. Iluius nostrae Academiae inquam; nam postquam, relicta civitate 

 patria, ruptis tot amicitiae et propinquitatis vinculis, deposito sacratissimo 



