R A T I 0. 147 



munere, reliquos, qui mihi supersint dies, vobis vestrisque studiis dicare 

 constitui, totus iam Vester sum et Vester esse pergam. Et quidquid 

 in me praeceptore desideretis, scitote tamen, luvenes! et confidite, illud 

 mihi curae cordique fore, ut nunquam vobis vestrisque studiis desim. Ce- 

 terum, quid in institutione mea summum futurum sit, quod yobis in- 

 culcare studeam hac mea Oratione habita nolite quaerere. Quan- 

 quam enim et vobis cavendum et mihi sedulo invigilandum est, ne illic 

 Pantheismi subtilioris vel dnia-cias cuiuslibet formae, ne hie Separatism! 

 et Fanatismi laqueis circumventi irretiamini; ex animo tamen gaudeo me 

 hanc sortitum esse provinciam, in qua, relictis vel sepositis acerbioribus 

 litibus , Historiam ipsam loquentem inducam , vel talia vobiscuin commu- 

 nicabo , qualia maxime mores et vitam spectant. wPectus est , quod 

 Theologum facit!" Hoc NEANDRI dictum, quod vir summus pro vitae et 

 studiorum tessera usurpavit, et a nobis, qui in iisdem castris una milita- 

 bimur , nostro vexillo inscriptum velim ! //Non me cuiquam mancipavi , 

 nullius nomen fero." Et hocSENECAE effatum, quod REINHARDUS operis sui 

 immortalis, doctrinam morum exhibentis, titulo exarandum curavit, iterum 

 iterumque vobis in memoriam revocabo. Nee tamen illud dictum ita inter- 

 pretabor, ut vos e Stoicorum mente arrogantius sapere vel sentire doceat, 

 sed ut, neque in Veterum placita neque in cuiusvis recentioris Philosophi 

 vel Theologi verba iurantes , tales evadatis (quales his maxime diebus futures 

 Sacrorum Antistites mihi opto) viri avraqmig , Theologi vere Eclectici! 

 Hanc dico avrctyxeictv, quaHECsmus, vir immortalis, suorum discipulorum 

 animos imbuere voluit, quae licet fixis et stabilibus principiis nitatur, 

 humanae imbecillitatis baud immeinor, se sine divino auxilio nihil pollere 

 probe cognovit. Tali pectore in Theologiae studia incumbatis, luvenes 

 dilectissimi ! quotquot CHRISTO eiusque Ecclesiae nomen dedistis. Me prae- 

 ceptore vel potius eiusdem itineris comite utamini, et, quoties temporum 

 aestuatio vel nostrae tenuitatis conscientia nos angit vel depriniit, manibus 

 atque oculis in coelum sublatis , has pias , tanquam mentis Deo Christoque 

 devotae suspiria , effundamus preces : Sol veritatis ! Sol iustitiae illustra nos ! 



DIXI. 



19* 



