182 C. STAR NUMAN 



grata mente omnes boni recordantur atque suis commendant. Haec solatia ' 

 "nos omnes tibi praestare possumus: alia longe meliora ipse tibi quotidie 

 praestas. Namque tibi persuasum habes, nullam communitatem. inter 

 homines adeo intimam esse atque indissolubilem , quam earn quae nos cum 

 iis mortuis conciliet quibuscum veluti cum proesentibus praesentes cogi- 

 tare, agere, ineliorem omnino vitam vivere pergamus. 



Lector de Academia nostra bene meritus, quae hoc alumno iure gloria- 

 tur, quique diem hunc festum nobiscuni alacriter atque festive ut solet 

 agere in animo habuit, subita calamitate oppressus domi iacet liberis eius 

 adhuc superstitibus in summo vitae periculo versantibus, ita ut vix a 

 lacrymis temperare possint, quibus et ipse carus est, inque venis atque 

 moduli's i. e. in animo et pectore liberi haerent. 



Ad minime laeta referimus duos professores in eo esse ut ab hac Uni- 

 versitate discedant. Horum alter ad cathedram Traiectinam vocatus est, 

 alter causariam a rege missionem petiit. Tibi, ROVERSI! uti datum hono- 

 rem gratulati sumus , ita a te acceptum aegre tulimus. Frustra te quo- 

 minus acciperes Senatus nomine deprecatus sum. Quamquam qui te norunt 

 minime ignorant, te non nisi bene subducta ratione Groninganae stationi 

 Traiectinam praetulisse. Ilia enim tibi multis nominibus cara est atque 

 rnanebit, cum propter amicos quos hie invenisti aut nactus es multaque 

 alia quae tibi grata fuerunt, turn propter carissimorum capitum desiderium 

 quod ab huius urbis atque Academiae cogitatione atque recordatione sepa- 

 vtre non potes. Utinam tibi tuisque in nova eruditionis tuae fortunarum- 

 que sede non dico meliora sed feliciora contingant) Academiam, certo 

 scio , non "tuum erga nos animum mutas , neque nos nostrum erga te 

 mutabimus. Ilia autem meis verbis publice gratias tibi agit quod te non 

 prius a scholis habendis abstinueris quam Curatores successorem te dignum 

 Regi designare potuerint. lamque publice vale et salve tibi dico, Collega 

 coniunctissime ! perge nos amare. 



Quid HEUSDIO dicam , veteri domi militiaeque commilitoni atque opta- 

 tissimo collegae? Novit quonam animo fuerim quum mihi, Academiae 

 Rectori, paucis ante ferias diebus, propositum nostrae Academiae valedi- 

 cendi clam communicaret. A quo ut desisteret turn Universitatis turn 

 ipsius causa quid ego quoque tentavejdm meminit. Terurn quum omnes 



