R E D E V E R 1 N G. 233 



kiest hij dan ook voor zijne redevoering een onderwerp vreemd aan het 

 feest van den dag en de gewoonte brengt het mede, dat aan de vermel- 

 ding der lotgevallen van de instelling slechts een klein deel van zijne rede 

 gewijd wordt. Hier is van die gewoonte meer dan eenrnaal afgeweken en 

 zeker zou ik ook thans haar niet volgen, indien mij tijd voor het uitspre- 

 ken eener redevoering gegund ware. Het Athenaeum zelf, wat het was, 

 wat het geworden is en wat het worden kon , zou , meen ik , tot belang- 

 rijke en nuttige beschouwing kunnen leiden. Ofschoon ik het anders geene 

 ligte taak acht bij zulke gelegenheid en voor zulke vergadering het woord 

 te voeren, ik beken het, thans zou zij mij welkom zijn, want er ligt mij 

 veel op 'het hart. Maar mijn ambtgenoot zal mij vervangen en voor een 

 gewigtig deel de taak vervullen, die anders op mij rusten zou. Wat mij 

 overblijft is er betrekkelijk door verzwaard. Ik moet kort zijn en kan 

 slechts aanwijzen wat ik uitvoerig wenschte te bespreken. Nu loop ik ge- 

 vaar, of geen regt te doen aan 'tgeen deze dag van mij eischt en, door 

 mij te beperken, te vervallen in eene dorre meedeeling van feiten, of mis- 

 bruik te maken van hetgeen mij als spreker hier niet betwist zou worden 

 en uw geduld op te zware proef te stellen. In beide gevallen en dit 

 is voor een spreker niet het minst mishaag ik U. Ik vergeet niet, 

 hoe zou ik dit kunnen , dat het jaargetijde gebiedt deze plegtigheid niet 

 zonder noodzaak te rekken. Ik weet dat uwe verwachting gespannen is, 

 dat gij begeerig zijt den redenaar te hooren , die , zoo hij U ook niet reeds 

 meer of min bekend was, uwe belangstelling wekken zou door de betrek- 

 king, welke hij onder ons aanvaardt en door de wetenschap, welke hij 

 beoefent en geroepen is te onderwijzen. Hoe mij uit die moeijelijkheid te 

 redden? Ik weet het niet beter dan door de feiten zooveel doenlijk zamen 

 te vatten en alleen stil te staan bij hetgeen hoofdzaak kan geacht worden. 

 Ik durf vertrouwen M. H., als ik zoo ook ten uwen wille tracht kort te 

 zijn, zult gij die poging erkennen en het mij vergeven als ik slechts even 

 aanroer, wat langer verwijlen zou kunnen beloonen of zelfs geheel voorbij 

 ga, wat vermelding waard schijnt. Het verloop van tijd, waarover ik 

 verslag te geven heb, is lang, doch de gebeurtenissen zijn betrekkelijk 

 niet vele. Als ik terugzie treedt het gebeurde uit den laatsten tijd zoo- 

 zeer op den voorgrond, dat het het vroegere in de schaduw plaatst. De 



30 



