REDEVOERING. 237 



beslist waren, kon er niets van belang worden gedaan tot ondersteuning 

 en tot verbetering. De hulpmiddelen werden niet naar eisch aangevuld en 

 vermeerderd. De plaats van een hoogleeraar bleef onbezet. Het onderwijs 

 moest wel lijden. Jongelingen van buiten werden afgeschrikt om herwaarts 

 te komen. Zoo er zich onder dat alles nog teekenen van leven en van 

 vooruitgang voordeden , het was in hetgeen oorspronkelijk bijzaak gerekend 

 werd en de geleerde school werd er niet door opgeheven uit den druk; 

 waarlijk er was wel lets noodig om den moed niet geheel verloren te 

 doen gaan. 



Het is intusschen zeker niet alles kwaad geweest. De tijd is niet verloren 

 gegaan voor opmerking en onderzoek; het heeft te beter kunnen blijken 

 wat de behoefte vorderde en wat er nuttigs kon worden gedaan. Welligt 

 is ook door langer beraad en door rustiger beproeven het Athenaeum be- 

 waard voor een strijd over beginselen, die noodlottig had kunnen worden 

 voor zijn bestaan en voor te diep tastende verandering, waardoor het al te 

 zeer van zijn oorspronkelijk karakter ware afgeweken. 



Ik sta niet langer stil bij het verledene. Ik -verheug mij op dezen dag 

 U geluk te mogen wenschen met het behoud van uw Athenaeum, her- 

 vormd in den geest, van welken het den stempel droeg van zijne stichting. 

 Er is een tijdperk van zijne geschiedenis afgesloten; doch de band met 

 het oude is niet verbroken. De instelling is vernieuwd, als gij wilt, het 

 is geene nieuwe eigenlijk geene andere geworden; zij is gebleven wat zij 

 was van haar begin, eene kweekschool van kennis en beschaving voor de 

 jongelingsohap. Daaraan hecht ik, dat de kern van het oude en eerwaarde 

 is bewaard in zulken vorm , dat er hulde door bewezen wordt en dank 

 getoond aan de stichters. 



Er is reden van blijdschap, dat wij heden nog regt hebben den 225 cn 

 jaardag van het Athenaeum te vieren. Wien Uwer zou 't geen smart ver- 

 oorzaakt hebben , indien verloren gegaan ware wat zoo lang uwe stad tot 

 eere strekte, wat zoo lang met zorg was bewaard en gekweekt! FRANSEN 

 VAN ECK merkte het zoo te regt op , dat de stichtingen te beklagen zijn , 

 als de menschen , wier eenige aanbeveling haar hooge ouderdom is. Maar 

 wanneer eene stichting, zoo oud reeds, nog het beginsel bevat dat voor 

 leven en voor ontwikkeling vatbaar is, dat pleit voor hare waarde en dan 



