244 M. J. COP REDE VO BRING. 



school van hooger onderwijs in uw midden te hebben; ik zou wenschen 

 U daardoor op te wekken, om elk in zijnen kring en met zijne middelen 

 toe te brengen tot haar heilzaam werken en tot haren bloei. Maar ik mag 

 niet langer hier spreken als ware het nog mijn regt; ik moet afleggen , 

 wat mij niet langer toekomt. 







De Raad der gemeente heeft tot Rector Magnificus benoemd den Hoog- 

 leeraar VOLKERT SIMON MAARTEN VAN DER WILLIGEN. 



Waarde ambtgenoot , U draag ik mijn ambt over en ik begroet U 't eerst 

 als Rector Magnificus. 



Niet zelden heb ik gewenscht, dat ik als Rector mogt aftreden en dat 

 mij een opvolger aangewezen wierd, wien ik het ambt mogt overdragen, 

 dat, ik beken het, mij drukte, niet door dat het veel arbeids eischte, of 

 mij in onaangename en netelige bemoeijingen bragt; ver van daar, van 

 dien kant was de taak ligt genoeg; maar ik had zorg om de instelling, 

 die ik zag kwijnen , zorg welke ik door inspanning niet kon verminderen 

 of wegnemen. Het ontbrak mij aan magt en aan middelen om te herstellen 

 en op te beuren. Ik meende te zien, dat mijue pogingen vruchteloos waren. 

 Het was mij een last niets te kunnen doen, terwijl ik overtuigd was, dat 

 snel en krachtig handelen noodig was. Zoo was het voor mij teleurstel- 

 ling, dat het Rectoraat mij langer dan gewoonlijk opgedragen bleef. Aan 

 den arfderen kant , wanneer ik bedacht wat ik te vermelden zou hebben , 

 indien ik het overgeven moest, kon ik geenszins wenschen dien pligt te 

 moeten vervullen en dan deed mij het opzien daar tegen weer berusten in 

 het bekleeden van een ambt, dat mij nutteloos en onvruchtbaar voorkwam. 

 Intusschen er zijn betere tijden gekomen en nu verheug ik mij den moed 

 niet verloren te hebben. Nu ik weer goeds te vermelden had, nu de 

 groote zorg geweken is, geefikgaarne U de taak over, die, zoo ik hoop, 

 voor U eene ligte en aangename zijn zal. 



En nu, mijn ambtgenoot die van deze plaats spreken zult, treed gij op 

 en doe het uwe hoorders vergeten, dat ik hen op uwe woorden moest 

 doen wachten. 



