R A T I 0. 285 



animi oblectationem reiiceretur, quibus ut non omnis vis detrahenda , sic 

 multo minus nimia permittenda sunt. Deinde si studia nobis nostra, et 

 laborem adhibendum denegant, iniuste facerent, nisi omnibus simul cede- 

 rent istis, qui etiamnunc fructus antiquitatis exsistunt, vel quae ex istius 

 imitatione fuerint formata, et bonam ingenii excolendi partem, ut hoc 

 unum dicam , amittent. Hoc vero fieri tarn absurdum est, ut vel cogitari 

 non queat; hie igitur firma iam invenimus fundamenta simul studiorum 

 nostrorum, et utilitatis certissima documenta. Haec autem omnia adesse 

 non poterunt adversarii negare : id contendunt , non tanta hinc nasci , ut 

 his iuventutis institutio superstruatur , ut haec sint, quae tenellis primum 

 animis, et mox efflorescentibus apte tradamus, ut possent rite formari et 

 sic etiain e surculis arbores nasci. Videamus, quid rei sit. Quod autem 

 ut fiat, accurate simul et perspicue dicendum est, quid velim. Aio, in 

 nostra patria hanc iuveritutem , uncle bonos cives , et culta ingenia exspec- 

 tamu?, sine litteris et variorum sermonum notitia institui omnino non 

 posse; iam magnam eorum partem, si numeros spectamus, immo vero 

 excellentissimam forte, si altiora quaerimus, antiquis his litteris esse im- 

 buendam, quin undique erudiendam, haec autem esse vera, turn si uni- 

 verse omnem animi cultum, turn si ea spectemus, in quibus singuli postea 

 vitae ponent curricula , quin immo sine his litteris magnopere imminutum 

 iri exspectationem , fore ut possent hoc in argumento unicuique quant 

 aptissima contingere. Quae demonstrari fortasse brevi hoc unius horae 

 spatio non poterunt, at possunt adumbrari, possunt fortasse verisimilia 

 evinci iudice optimo quoque. Quod si factum fuerit, satis superque lu- 

 cratus ero. 



Negavi igitur ullam esse in patria nostra institutionem , quae quidem id 

 nomen meretur, et non rnagna ex parte constet e sermonum notitia. Vivimus 

 in regione nobilissima quidem , et celeberrima felicissimaque , sed parva ea 

 et quae nunc saltern genus humanum non ducit ad nieliora, sed magnum 

 sequitur ilium tractum, quern ingressae sunt potentissimae nationes. Etiamsi 

 vel plura nobis faverent, hoc negari iam nequit, et nostrum quidem esse 

 locum in " humanitate promovenda , sed eum , pro exiguo nostro numero , 

 neque primarium esse neque magnum. Deinde etiamsi maior ille cetero- 

 quin esse possit, obstat ipsius nostri sermonis ignoratio, qui addiscendi 



