R A T I 0. 289 



sus esse omnino reiiciendum ; loco cedant dignioribus leviora, at eundem 

 infra resumant neque undique excludantur; quidquid enim edocetur mens 

 nostra, id lucro ducendum est, et usum poterit habere suum. His igitur 

 de quisquiliis iam missis, ad graviora transeamus. Et sic fere a perniultis 

 intelligitur quaestio, ut id agi dicant, utrum res potius an verba sint cum 

 adolescentulis communicanda. Quae ex parte otiosa sunt, neque ab ipso 

 multum absurdo remota, nara verba nisi aliquid significantia quid demum 

 sunt, et ipsae res quomodo nisi verbis tradantur non capio. At id vo- 

 lunt , utrum in formis grammaticis , an in cognoscenda antiquarum gentium 

 vita et moribus laborem simus rectius posituri, et utrum BOECKHIUM nobis 

 potius, an RUHNKENIUM, tamquam absolutum philologum mente informe- 

 mus. Quibus audacter respondendum est, utrumque esse agendum, et 

 BENTLEII exemplo tarn id tenendum esse, quanam ratione lambici versus 

 pangantur et formae nascantur vocabulorum , quani AESOPUS quis fuerit , 

 et qualibus nummis usi fuerint Siculi. Utrumque igitur agendum est, et 

 ita coniungendum , ut in serinone docendo ipsae sermonis leges primas ob- 

 tineant, neque omittatur, ut ex antiquitatis cognitione mpribusque veterum 

 quam plurima illustrentur. Ea autem quorsum extendenda sunt, non ab 

 rei ipsius indole sive postulatis, sed ab ipsa singulorurn doctorum scientia 

 pendent et inde sunt delineanda describendaque, quae ut ostendamus quam 

 sint et simplicia et vera, monere sufficiet, hie item doctissimum quemque 

 optime esse docturum et facillime penetraturum vel ad intricatiora ; non 

 eiiim tantum, quo quid suapte natura facilius, eo melius a discipulis teue- 

 bitur, sed etiam, quo accuratius illud intelliget, quoque magis perspicue 

 interpretabitur iste, qui eos docet. Ita si quis vel aridam quandam, ut 

 aiunt, grammatices normam probe intellectam recte. proponat, et melius 

 infigetur animis auditorum et utilior erit saepissime, quam si vel praecla- 

 rissimum aliquid inventum, sibi non perspectum, stupentibus auditoribus 

 ipse stupens exponat aliquis, cuius rei talis cognitio neque etiam nisi ipsis 

 stupentibus poterit esse stupenda. 



Sed aliud quid obiicitur e graviorum genere, quo nunc et utuntur multi 

 et abutuntur , quod partim esse verum solet baud satis aeque denegari , 

 cuius rei nihil esse falsum non sustinebunt nisi qui quidquid. Non scholae 

 nos iam aiunt, sed vitae, et discere et doceri, neque ad vitamesse litteris 



37 



