R A T I 0. 295 



nus per aliquot menses ultima barbaries huic orbis terrarum parti immi- 

 nuerit, non prohibuit, quo minus admirabiliter , fateor, potentissimam 

 regeret civitatem ille ipse, qui quomodo ea potitus sit non dicere praestat 

 praeterquain sic, neminem posse, cui virtus in pectore integra manet, earn 

 agendi rationem non omnino damnare. At quorsum haec spectant? Id 

 ostendunt , auditores , non posse neque inventorum laudem , aut physicas disci- 

 plinas quamvis et egregias et late patentes, vel ci vita tis prudentissimum regi- 

 men , libertatem denique amplam , a temperatissima inde ad immodicam illam 

 et effrenatam , semper iinpedire , quo minus vel tyrannis derepente oriatur , vel 

 pessimis artibus triumphetur. Quod per nostras litteras prohiberi posse ineptus 

 essem si contenderem. At in eiusmodi calamitate, rerumque subversione hae~ 

 praebent , quo refugias , hae quo recrees animuni et sustineas , hae continent , 

 quibus pectus nutrias , ut si vel quidquid illabatur, impavidum tamen ut inno- 

 centem feriant ruinae. Nemo qui quidem recte et cogitet et sentiat, non 

 meliorem sese iutellecturus est cum retractaverit , quae PERICLES egerit et 

 EPAMINONDAS et PHILOPOEMEN, quaenam TELEUTIAS AGESILAI frater, aut 

 numquam ille satis laudandus Syracusanus HERMOCRATES; nemo nisi admi- 

 rabundus LICINII STOLONIS , aut FABII RULLIANI veri istius MAXIMI , 

 RuTiuive RUFI vestigia premet, quibus indubitanter addo virum hunc sine 

 exernplo praeclarum , IDLIUM CAESAREM. Adiiciam paucissimos , ne antiqua 

 unice mirari videar, et subit animuni memoria IOHANNIS HAMPDEN, subit 

 ANNAE ROBERTI TURGOT, quos qui suspiciet et imitabitur, qui tales sibi 

 ex historiae studio fructus comparaverit, vel miserrimus tamen aliquantisper 

 beatus erit et in ipsis etiam vinculis liber. Ultimos reservavi, quos in 

 primis voluissem , duos nostrates , duos , quibus vix credibile quantum 

 debemus seri posteri etiamnunc omnes, GUILIELMOS primum et tertium, 

 principes ARAUSIACOS. 



Contrahenda sunt, quae hucusque adduximus. Ostendimus, temporibus 

 e medii aevi barbarie nuper emergentibus magnam fuisse et salutarem 

 antiquarian litterarum vim in genus humanum, sed nunc aliter iam cogi- 

 tari, neque a litteris eundem atque olim locum teneri; quae tamen mi- 

 nime reiicienda sunt, quandoquidem suam sibi laudem in edocenda iu- 

 ventute vindicant, quoniam et ipsae maximam habent utilitatem animo 

 informando, turn suamet ipsarum virtute, turn quia in earum ordinem aliae 



