R A T I 0. 297 



Superest, ut aliquatenus exponam, qualem ipse non ideo docendi nor- 

 mam mihi proposuerim firmam et immutabilem, earn enim anni decent, 

 et longinqua consuetude, et experientia comes itineris et magistra, et 

 studiosae iuventutis utilitas, praeclarissimus finis, et ex oculis numquam 

 amittendus ; non igitur istiusmodi normam mihi iam informavi , sed imagi- 

 nem speciemve institutionis , sed id , quod coniungere et pervelim et conari 

 non desinc^ id vobis aperiam, ut satisfaciam cunctis iis, quae in huius 

 orationis exordio posui, ut scilicet tantilla hac quae inest facundia et Latini 

 sermonis exercitatione*, et mei ipsius specimen aliquod darem et rationis, 

 qua litteras antiquas mihi iam permissas in illustri hac schola sim docturus 

 antecessor nuperrime creatus, ut sic libenter obtemperem laudabili maio- 

 rum consuetudini , et hodieque retentae. Id iam quaerent nonnulli for- 

 tassis vel sperabunt aut nolent alterutrum, hoc scilicet, utrum et ipse in 

 explicanda antiquitate in vocabulorum potius formis sim haesiturus , et 

 haecce minuta propositurus quatn accuratissime , an exspatiari in quamlibet 

 partem conatus id periculi vitandum habiturus sim, ne ipsius itineris 

 finem ex oculis amittam. Et utr unique faciendum, quod ipsum iam satis 

 arduum eo fit difficilius, quia munus et amplissimum et latissime patens 

 mihi impositum sit, cui orani recte sufficere nee quisquam potest neque 

 ego ad id valeo. Sed missis iis, quae imperfecta diu, vereor, remane- 

 bunt, id tamen, quod efficere annitar, breviter explicare licebit. Affirmant 

 igitur quam plurimi neque ego denegabo, antiquitatis fere vitam, et mores, 

 verbo dicam omnem ambitum esse indagandum, ut inde nascatur, quod 

 discipulis cum fructu tradamus. Habet hoc, fateor, utilitatem fortasse 

 aliquam, et maximam sua vita tern; dulcissimum est, parvo spatio quasi 

 conclusas cernere res humanas fere ornnes, quae certa quadam aetate, 

 eaque splendidissima , ad civitaturn coniunctionem , populorumque indolem 

 et quam vitam ipsam dixerunt pertinuere: nil novi iucundius, quam cum 

 PERICLE quasi rempublicam administrare , vel CAESARIS vestigiis innixum 

 distribuere legiones; quid est quod mentem magis et acuit et extollit, 

 quam si CICERONEM sequimur, dum ad vivum resecat turpissima vitia 

 iniperii Romanorum in miseris proviuciis, et regiminis mala stupemus dum 

 oratorem admiramur, neque excelsiora sunt multa, quam indagare, quo- 

 modo ante nostrum saeculuni de imperio orbis terrarum, turn ut videbatur 



38 



