R A T I 0. 299 



* 



usus ad abusum recidam, quod facile est in argumento vel nunc minima 

 exhausto , et quod poterit maiore in dies ardore , et argumeutis semper 

 novis et accuratioribus, nominibusque variis neque ab hoininibus iisdem, 

 ad fines item diversos et plus uno modo sub iudicem revocari. De quo 

 si non dudum et cogitassem et inquisivissem , praestaret tacere, at omnia 

 iam comperta me habere superbus essem et ineptus, si putarem. Id uni- 

 cum magni esse videtur moment!, hoc iam esse tempus, quo ab optimo 

 quoque cogitanda sit et propugnanda iuventutis nostrae institutio, quoniam 

 et vulgi commentis premitur , iisque singulorum affectibus animi quibus 

 dum homines sumus non poterimus carere, et ipsa civitas, eiusque magi- 

 stratus nondum inveuerint, quomodo labentem ipsam et vacillantem susti- 

 neant ac tueantur. Hue etiam penetrarunt, quae alibi apparere saepe 

 laetatus sum, libertatis scilicet initia, sed eius, quam et immodicam et 

 nocentissimam dicere minime dubito. Hoc in argumento, si ullibi, obviam 

 erit eundurn et pravis cupiditatibus , et torpidae negligentiae , hoc futuri 

 temporis est Palladium, et vere monuit poeta, ea quae sint et exsistant 

 ideo esse, quoniam praeteritis nitantur, et complectantur futura. Erit 

 autem, nisi primorum, ipsius populi nostri et nationis Neerlandicae excel- 

 lentissima laus, si hanc tuebitur in posterum, turn sine dubio eadem et 

 nitetur augebiturque, et ita, quod in Scotia facturo-est, poterit post breve 

 temporis spatium mirum quantum promoveri ad bona quaecunque. Ea 

 autem sic demum locum habere possunt, si quotquot hanc institutionem 

 amamus et ipsi damus operam, iam coniuncti et ad eundem finem ten- 

 denies nil ultro quaerarnus, quam omnes una tollamus omnia, quae ipsam 

 quo minus integra sit et sincera prohibent, quae et litteris, ceterisque 

 disciplinis et exponendis rite et addiscendis obstant: si haec igitur molituri 

 vires coniungamus, et nobisinet concedamus vicissim remotiora niinutave 

 quaecurnque , nil firmiter retinentes nisi quod summum est , deinde si eo 

 iam animo et hac virium intentione laborantes in unum congrediamur, mis- 

 sisque in praesentia ceteris singula nobis proponamus obtinenda omnesque 

 coniunctim annitamur, donee tandem licet multo labore gutta lapideni 

 tamen cavarit. Non nimia nobis quaerencla sunt, non require, ut vix 

 speranda conemur, ut nova quaedam inducamus inventa, aut insolitum 

 aliquem splendorem appetamus, sed omnino necessaria ne pereant, ne istis 



38* 



