304 E. J. KIEHL, 



Clarissime BOSSCHA, cuius provinciae in illustri hac schola succedo, 

 multa sunt dissociabilia , quae in medio posita te meque separant, quorum 

 sufficiet si unum tantum nominaro, videlicet te per spatium multo longius 

 hisce studiis praefuisse, quam parvulum hoc vitae meae curriculum exten- 

 ditur. At te ideo non minus benevolum erga me cognovi, et aequissimo 

 animo ferre intellexi, si quid &v veog via (pQov6>. 



His enim gaudemus et exsultamus, quod iuvenes sumus etiamnunc et 

 iuveuili vigore, mi MULDEK, celeberrimi patiis coniunctissima progenies. 

 Nos si qui alii hoc possumus gloriari, diem eundem fuisse primum et 

 congressus et amicitiae nostrae, quae iam bene incepta, bona quaevis et 

 laeta nobis portendit , quae ut cito orta est tamquam ex innata nobis anirni 

 et effectuum simulitudine et veluti ex scintilla quadam Promethea , ita valida 

 iam et firma , nee cito peritura stat et quotidie magis utrumque complec- 

 titur; neque tu melius, opinor, intelliges quo te loco ego habearn, quam 

 si te ipse interroges indagaturus, qualis ego vicissim tibi iam factus sim. 

 Quod tamen ita demum vere sentiemus reputantes , quam mirifice casus 

 et horum virorum suffragia nos coniunxerint, ut et quae communia habe- 

 mus, iuvenilis vehementia et amor studiorum, amicos nos reddiderint, et 

 varii ingenii studiorumque discrimen tuam mihi consuetudinem utilissimam 

 simul et suavissimam faciant, nee rneain tibi, quod indubitanter addo, 

 omnino iniucundam. Illud etiam commune habemus, quod utrique dome- 

 sticum sit exemplum doctrinae simul et indefessi laboris, nee si patris tui, 

 summi viri, fama bene parta ad exteras nationes splendidissima pervenit, 

 nil me etiam poeniteat sanum patris huius. 



Grymnasiorum doctores , nuperrime collegae etiamnunc coniunctissirni , 

 vos laetus adesse mihi hie video, eos praesertim, quotquot aliunde conve- 

 uistis, e quibus tamen desidero baud ita multos, eos tamen, per quos 

 dimidia mihi pars laetitiae hodiernae perit. Vobiscum magna, cum pie- 

 risque praesentibus recens sed iam firma, cum haud paucis diuturna mihi 

 amicitia est, unum alterumque etiam adversarium cognovi, sed strenuos et 

 quales mihi semper adversaries optarem , ni licuisset eosdem amicos videre. 

 Ut autem hi quoque intelligant, quid velim, et quod probe perspicimus 

 et vos et ego, verbo commernorare attinet unam de causis, quae nos con- 

 iungunt, et indicare palaestram certaminum, quae significavi. lacet eheu 



