RE DEVO BRING. 31S) 



ainbacht, dat meer kennis, ondervinding , oefening en volharding vereischt 

 dan de laudbouvv en die voor niets anders bruikbaar was, zal 't dus 

 voor den landbouw zekerlijk ook wel niet zijn. Wij behoeven bij de zoo- 

 danigen dan ook niet langer stil te staan en ik keer tot den werkelijk goed 

 onderleiden wetenschappelijken beoefenaar van den landbouw met u terug. 

 Hij heeft zooveel van de praktische veprigtingen geleerd, dat hij er niet 

 alleen over spreken kan, maar ze ook werkelijk kan volbrengen. En dan 

 bezigt hij nog bij al wat hij beproeft eene groote mate van voorzigtigheid. 

 Wel houdt hij wat hij bij de wetenschappelijke proef in maat of in gewigt 

 gevonden heeft, voor onomstootelijk waar maar hij weet ook, dat hij 

 uit een feit niet dadelijk algemeene gevolgtrekkingen mag maken. Het 

 is hem zeer goed bekend, dat hij met al zijne kennis toch nog slechts 

 eene gebrekkige kennis bezit, en dat hij verschillendc omstandigheden 

 volstrekt niet in zijne niagt heeft. Hij past dus nooit iets onmiddellijk 

 in het groot toe. Hij maakt zijn landbouw bovendien intensief, zooals 

 men zegt, m. a. w. hij zorgt er voor, dat er niets verloren gaat, dat hij 

 van alles zooveel mogelijk partij trekt. Waar hij handen te kort koint, 

 op een oogenbliek, dat hij ze dringend behoeft, bezigt hij een werktuig, 

 dat hem zijn gemis rijkelijk vergoedt. Werkt hij slechts .met geringe 

 middelen , dan steekt hij zijn kapitaal niet geheel en al in den grond , 

 maar dan zorgt hij er voor , dat wat hij uitgeeft , zoo spoedig doenlijk renten 

 afwerpt. Van wat hij daardoor verdient , gebruikt hij een klein gedeelte , 

 waarvan hij eerst na langeren tijd interesten bekomen kan , omdat daartoe 

 tijd noodig is. En op welke wijze trekt hij nu partij van de weten- 

 schappen der natuur ? Hij kent de zamenstelling in het algemen van plan- 

 ten , en hij heeft zich kennis verschaft aaugaande de physische geaardheid 

 en de scheikundige bestanddeelen van zijne gronden. Hij weet door 

 wetenschappelijk onderzoek, dat hij met elken oogst eene zekere hoeveel- 

 heid zelfstandigheden in dezen of genen vorm van zijne bezitting verwij- 

 dert, en zoekt naar doelmatige middelen, om in dit verlies te voorzien. 

 Maar bovenal is hij zuinig, bewaart hij alles zorgvuldig en laat niet van 

 't een of ander slordig verloren gaan, om het rnorgen voor hoogen prijs 

 in andere gedaante weer aan te koopen. Hij ontbiedt geene aanvoeren 

 uit de Stille Zuidzee en verliest zelf door onnadenkende handelwijze voor 



