R E D E V E R I N G. 335 



en nu in een gedeelte van uw vroeger onderwijs voor u vele hinderpalen 

 zijn verdwenen, nu zult gij mij toch nog wel met uwe rijke ondervinding 

 op zijde willen staan? Het herbarium van dit Athenaeum dankt aan uwe 

 zorg veel, en ik neem deze gelegenheid te baat, u daarvoor, als opvolger 

 in het botanisch onderwijs, in het openbaar dank te zeggen. En zou dan 

 bij u de lust verdwenen zijn, uwe kennis ook te blijven oefenen op het 

 gebied van het plantenrijk? Dat kan en dat mag niet zijn, en ik weet 

 het ook : het is zoo niet. Help mij dus niet alleen met uwe ervaring , 

 maar ondersteun ook rnij meer bepaald in de stelling, die ik hier bekleed. 

 Dat zult gij doen. Uwe welwillendheid is er mij de beste toetssteen voor. 



Ook in uwe vriendschap beveel ik mij aan , mijne beide ambtgenooten ! 

 die ougeveer terzelfder tijd de.vereerende opdragt ontvingt Hooger Onder- 

 wijs aan deze inrigting te geven. Dat voert ons als van zelf tot elkaar 

 en maakt ons streven in vele opzigten gelijk. Hernieuwing was de leus, 

 ouder welke wij naar deze plaats werden geroepen , en blijve ons een 

 voortdurende prikkel orn den bloei dezer inrigting zoo veel rnogelijk be- 

 vorderlijk te zijn. Vereenigt ons de vriendschap nog daarenboven , dan 

 zal daardoor voorzeker ons gemeenschappelijk streven zeer bevorderd worden. 



* 



En het zou teregt uwe hooge verwondering wekken, als ik u, zooals ik 

 u nu noemen mag, vriend KIEHL! niet een enkel woord te dezer plaatse 

 toesprak. Wij hebben elkaar eerst in Deventer leeren kennen, en of- 

 schoon de vriendschap, die wij zamen sloten, nog jong mag heeten, bouw 

 ik er vast op, dat die ons geheele leven zal blijven voortduren. Vertrouw 

 op mij ik vertrouw onbepaald op u. Ziedaar weinige woorden, maar 

 naar ik weet: uit het hart tot het hart gesproken! 



En tot wie zou ik ten slotte liever het woord rigten , dan tot u , voor- 

 treffelijke jongelingen , burgers en kweekelingen dezer Doorluchtige School ! 

 Het strekt mij tot een groot genoegen andermaal tot u te kunnen spreken, 

 aan wier vorrning rnijne beste krachten moeten zijn toegewijd, die ik moet 

 voorgaan in de wetenschap en de zedelijke ontwikkeling ! Eene oneindig 

 schoone taak, maar ook eene verbazende verantwoordelijkheid ! En daarbij 



