C 108 ) 



de Plutarcho diximus , abunde declarant , nimio 

 eum patriae amore (#) ad omncs istas , quas in 

 Herodotum intendit, due turn fuisfe accufatio- 

 flcs ; quarum age praecipuas exploremus. 



Prima igitur hue redit : Herodotum in rebus 

 narrandis nominibus ufum fuisfe odiofisfimis , ubi 

 molliora in promtu esfent ; uti v. c* cum Nici- 

 am dicere potuisfet ayuv 6sia<r(tCj) 

 eum QefaqiFTov vocat , et Cleonis tradit 

 TO, KOU (A&ytav, cum dicere licuisfct x 

 KV () Huius accufationis levitas inde facile 

 intelligitur, quod, quas Herodotus ufurpavit, 

 dictiones , fummam illam declarant eius ingenii 

 finiplicitatem, npn tarn verb or um , quibus utere- 

 tur, ftrictam fignificationem, quamrerum, quas 

 traderet, attendentis veritatem (0- Haec de- 

 mum 



0?) Qua de re conferri posfunt Clar. de Rhoer , L 1. 

 Sect. II. C. I. V. p. 126 fqq. et La Harpe , 1. 1. p. 

 128. 



O) C. 2. p. 423. 



00 Mollibus potius qnam odiofis et asperis verbis ple- 

 rumqtie ufum fuisfe nostrum opinamur ; fie v. c. de Cheo- 

 pis lilid , quam pater corporis quaestum facere iusferat , 

 non dicitur, earn grqnvu-fat fed yf^o-a-tv6o^ fyyv'fw fuisfe 

 iusfam ; conf. eiusdem libri C. 121. ubi fimile quid habe- 

 tur de Rhampfmiti filia. Lenis ita in verbis quoque 

 nobis esfe videtur Herodotea narrandi ratio. Sie ex. gr. 



Lib. 



