res magheticum et terrestrem fe fecare ad 

 longit. occ. 115. 34.'. CO? ct inclinatos ad 

 fe invicem esfe circiter 12. Vemm haec for- 

 ma tota mutatur ab alia pane huius nodi oc- 

 cidentalis, in oceano magno Pacifico. Qui enim 

 ex hemisphaerio auftrali ad hunc nodum acce- 

 dit aequator magneticus, non perducitur in he-. 

 mifphaerium boreale , fed postquam terrae ae- 

 quatorem tetigit , denuo descendit in hemifphae- 

 rio auftrali , ex quo dcmum egreditur ad long. 

 009. 1 86. Integram huius curvae formam com- 

 putavit ex obfervationibus M. M o r 1 e 1 3 eam- 

 que fere hanc esfe invenit (2), 



In 



et pofitio nodi ubife fecant hi aequatores ex nonnullis ob- 

 fervationibns locorum ubi nulla fit inclinatio. Sit enim 

 (Fig. II.) AC. pars aequatoris terrestris , fint D. et E, 

 puncta ubi nutla obfervatur inclinatio , erit DEC. aequa- 

 toris magnetic! pars, t- ACD. erit inclinatio aequatorum 

 ad fe invicem , AC. differentia lon^itndinis inter A. et C. 

 Ex cognitis longitudine et latitudine punctorum D. et. , 

 ductus per ilia meridinnis , nota erunt AD , EB , AB et 

 L DAC. ~ L EBC~ 90, Ex qnibus facillime deri- 

 vantur , ope calculi trigonometrici , AC et t- DCA. 



(1) Quotiescunque longitudinem gradibus expriminuis 9 

 a meridiano Parifii initium facimus. 



(2) Scilicet cum' pauca fint loca , ubi inclinatio nulla 

 est obfervata , multa vero , ubi exigua est ; quaefivic 

 M o r 1 e t proportionem inter inclinationem acus magne- 

 ticae et disftamiam ab aequator e magnetico : quam disr 

 iiautiam vocat latitudineui magiieticam. Ex theoda quam 



