C 25 ) 



Quod attinet ad declinationem acus magnetN 

 cae, multae etiam factae funt de ilia obferva- 

 tioncs. Nonnullis in locis acus magnetica tra- 

 hitur ex meridiano terrestri verfus orientem , in 

 aliis verfus occidentem. Sum loca , ubi decli- 

 natio nulla est : fnnt ubi maximum attingit. Si 

 loca, ubi nulla tfbfervatur declinatio , lineis 

 coniungas, hae lineae primum quidem pcrpen* 

 diculares funt aequatori magnetico, mox autem 

 irregularem prorfus formam habent. Obferva^ 

 tur eiusmodi linea hodiequo in man Atlantico , 

 inter antiquum et riovum continentum , fecat 

 meridianum Parifii ad lat. auft. 65. , inde ad- 

 fcendit ad feptentr. et occid. ad 35*.long. occ., 

 inde feptentrionem verfus tendit ad 5. lat. bor. , 

 unde recta fere procedit per American! , direc- 

 tlonem fervans mediam inter feptentrionalem et 

 occidentalem. Altera eiusmodi linea, huic 

 fere oppofita , detecta est , quae in mari Paci- 

 fico oriunda , trans partem occid. Novae Hol^ 

 landiae , mare Indicum , promontorium Como^ 

 rin , Pcrfiam , Siberian! occidentalem et Lapo- 

 niam procedit. Haec autem linea prope Ar- 

 chipelagum Afiaticum ramum emittit , qui trans 

 Sinam et Siberian! orientalem fe difFundit. 

 Quartae denique lineae fine declinatione vestigia 

 obfervavit. ill. Cook in mari Pacifico prope 

 maximam . inclinationem aequatoris magnetica. 



Quae v 



